Critic

خدا حافظ بلاگ

2012-01-09T07:32:00.000-08:00

ادامه فعالیت های این وبلاگ را در وبسایت های زیر ببینید

پایک نیوز: نسخه فارسی

پایک نیوز:نسخه مالایی

پاسارگاد ساخته یهودیان یا ایرانیان؟

2011-05-30T00:19:00.000-07:00

بررسی نشانه‌های باستان شناسانه ایران در 2500 سال پیش هیچ گاه توسط منابع مستقل مورد بررسی دقیق قرار نگرفته و به ادعاهای محققین بیگانه که احتمالاً از اتفاق همگی یهودی هستند، اعتماد شده است. با این همه ورود مستقل با مباحثی که توسط این عده بیان شده و بررسی موردی مسایل طرح شده تناقض‌های شگفت آوری را با حقایق تاریخی و بدتر از آن جعلیات فراوانی را آشکار می‌سازد که مایه شرمساری مراکز دانشگاه غرب است. دامنه این جعلیات بی‌حد و مرز بوده و غیرقابل تصور است تا حدی که شاهدیم دانشمندان پرادعای غرب از دانشگاه‌هایی که مرتب بر طبل بی‌طرفی علم و کار علمی آزاد کوبیده و هر مخالفتی با اندیشه‌هایشان را با صفاتی مانند ضدعلمی، ایدئولوژی‌گرایی، جزم اندیشی و... محکوم و طرد می‌کنند.
ادامه

به بهانه شهادت حضرت زهرا

2011-04-24T04:09:00.000-07:00

اين پاى را بگو از ارتعاش بايستد، اين دست را بگو كه دست بدارد از اين لرزش مدام، اين قلب را بگو كه نلرزد، اين بغض را بگو كه نشكند و اشك از ناودان چشم نريزد.

اى جلوه خدا! اى يادگار رسول! زيستن، بي تو چه سخت است. ماندن، بي تو چه دشوار.

زمين با چه دلى ترا در خويش مي گيرد و متلاشى نمي شود؟ آسمان با چه چشمى به رفتن تو مي نگرد كه از هم نمي پاشد و فرو نمي ريزد؟

گویی هنوز صدای ناله علی در دل شب ، آن هنگام که پیکر فاطمه را در دل خاک می نهاد بگوش می رسد: « اى رسول خدا! دلم خون و خسته است و غصه‌ام دائم و پيوسته. دخترت به تو خواهد گفت كه چگونه امتت عليه من همدست شدند و چگونه حق او را غصب كردند. از او سؤال كن، ماجرا را از او بپرس. چه دردها كه او در سينه داشت اما مجالى براى بروز نمي‌يافت ولى به تو خواهد گفت، بار دلش را پيش تو بر زمين خواهد گذاشت ولى نه، زهرا محجوب‌تر از آن است كه دردهاى دلش را، حتى با تو بگويد، اما از او بخواه، سؤال كن، اصرار كن تا بگويد و خدا داورى خواهد كرد كه او بهترين حاكمان است…

شهادت بانوی دوعالم دخت رسول خدا(ص)را خدمت شما تسلیت می گویم.

سفرنامه پزشک ایرانی به قاره آفریقا

2011-04-13T08:46:00.000-07:00

روشن و بی‌پروا بگویم، آنکه باید در عالمی دیگر پس از خدا من را شفاعت نماید، همان زخم علاج شده پای سیاه مبتلا به ایدز و تب تخفیف یافته کودک مبتلا به مالاریایی بوده که از یک قاره به قاره‌ای دیگر برای دیدن و درمان آنان رفته‌ایم، نه تنها ملقب بودن به سیادت یا داشتن مقام و منصب بالای علمی و اجتماعی در فلان دانشگاه یا... . همه روز روزه بودن همه شب نماز کردن *** همه ساله حج نمودن سفر حجاز کردن ***به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن *** ز ملاهی و مناهی همه احتزاز کردن*** شب جمعه‌ها نخفتن به خدا راز گفتن *** ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن*** به خدا که هیچ کس را ثمر آنقدر نباشد *** که به روی ناامیدی در بسته باز کردن

ادامه این سفرنامه زیبا را اینجا بخوانید

ثروتمندترین آدم به روایت بیل گیتس

2011-04-10T09:00:00.000-07:00

از بیل گیتس پرسیدند از تو ثروتمند تر هم هست؟

در جواب گفت بله فقط یک نفر.

پرسیدند کی هست؟

در جواب گفت : من سالها پیش زمانی که از اداره اخراج شدم و به تازگی اندیشه های در حقیقت طراحی مایکروسافت را تو ذهنم داشتم پی ریزی میکردم، در فرودگاهی در نیویورک بودم که قبل از پرواز چشمم به نشریه ها و روزنامه ها افتاد. از تیتر یک روزنامه خیلی خوشم اومد، دست کردم توی جیبم که روزنامه رو بخرم دیدم که پول خرد ندارم برای همین اومدم منصرف بشم که دیدم یک پسر بچه سیاه پوست روزنامه فروش وقتی این نگاه پر توجه منو دید گفت این روزنامه مال خودت بخشیدمش به خودت بردار برای خودت.

گفتم آخه من پول خرد ندارم

گفت برای خودت بخشیدمش برای خودت

سه ماه بعد بر حسب تصادف توی همون فرودگاه و همون سالن پرواز داشتم دوباره چشمم به یه مجله خورد دست کردم تو جیبم باز دیدم پول خورد ندارم باز همون بچه بهم گفت:این مجله رو بردار برا خودت.

گفتم پسرجون چند وقت پیش باز من اومدم یه روزنامه بهم بخشیدی تو هر کسی میاد

اینجا دچار این مسئله میشه بهش میبخشی؟!

پسره گفت آره من دلم میخواد ببخشم از سود خودمه که میبخشم.

به قدری این جمله پسر و این نگاه پسر تو ذهن من مونده که با خودم فکر کردم

خدایا این بر مبنای چه احساسی اینا رو میگه

بعد از 19 سال زمانی که به اوج قدرت رسیدم تصمیم گرفتم این فرد رو پیدا کنم

تا جبران گذشته رو بکنم

اکیپی رو تشکیل دادم و گفتم برید و ببینید در فلان فرودگاه کی روزنامه

میفروخته. یک ماه و نیم تحقيق کردند متوجه شدند یک فرد سیاه پوست مسلمانه که الان

دربان یک سالن تئاتره خلاصه دعوتش کردن اداره

ازش پرسیدم منو میشناسی؟

گفت بله جناب عالی آقای بیلگیتس معروف که دنیا میشناسدتون

بهش گفتم سال ها قبل زمانی که تو پسر بچه بودی و روزنامه میفروختی دو بار

چون پول خرد نداشتم به من روزنامه مجانی دادی، چرا اینکار رو کردی؟

گفت طبیعی است چون این حس و حال خودم بود

حالا میدونی چه کارت دارم، میخوام اون محبتی که به من کردی رو جبران کنم

جوون پرسید به چه صورت؟

هر چیزی که بخوای بهت میدم

(خود بیلگیتس میگه خود این جوونه وقتی با من صحبت میکرد مرتب میخندید)

پسره سیاه پوست گفت: هر چی بخوام بهم میدی؟

هرچی که بخوای

واقعاً هر چی بخوام؟

بیل گیتس گفت: آره هر چی که بخوای بهت میدم، من به 50 کشور آفریقایی وام داده ام

به اندازه تمام اونا به تو میبخشم

جوون گفت: آقای بیل گیتس نمیتونی جبران کنی

گفتم: یعنی چی؟ نمیتونم یا نمیخوام؟

گفت: تواناییش رو داری اما نمیتونی جبران کنی

پرسیدم واسه چی نمیتونم جبران کنم؟

جوون سیاه پوست گفت: فرق من با تو در اینه که من در اوج نداشتنم به تو

بخشیدم ولی تو در اوج داشتنت میخوای به من ببخشی و این چیزی رو جبران نمیکنه

اصلا جبران نمیکنه. با این کار نمیتونی آروم بشی. تازه لطف شما از سر ما زیاد هم هست!

بیل گیتس میگه همواره احساس میکنم ثروتمند تر از من کسی نیست: جز این جوان 32 ساله مسلمان سیاه پوست.

دانلود بهترین کتاب های فارسی

2011-04-10T08:51:00.000-07:00

برای دانلود مجموعه ای از بهترین کتاب های فارسی و نیز فایل های صوتی و تصویری آن در زمینه های مختلف علمی، دینی، ادبی، شعر، سیاست و .... به این آدرس زیر مراجعه نمایید.

من اینجا بس دلم تنگ است

2010-11-22T05:51:00.000-08:00

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
بسان رَهنوردانی که در افسانه‌ها گویند
گرفته کولبارِ زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست،
نوشته بر سر هر یک به سنگ اَندر
حدیثی کَش نمی‌خوانی بر آن دیگر
نخستین: راهِ نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر: راه نیمَش ننگ، نیمَش نام
اگر سر بر کنی غوغا، و گر دم در کشی آرام
سه دیگر: راه بی برگشت، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام، این جاوید خون آشام
سوی ناهید، این بد بیوه گرگ قحبه‌ی بی‌غم
که می‌زد جام شومش را به جام «حافظ» و «خیام»
و می‌رقصید دست افشان و پاکوبان بسان دختر کولی
و کنون می‌زند با ساغرِ «مَک‌نیس» یا «نیما»
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی‌خداوندی‌ست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند
بهِل کاین آسمان پاک
چرا گاهِ کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرْشان کیست؟
و یا سود و ثمرْشان چیست؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله‌ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده‌ی بیدار
نه این خونی که دارم، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار
به سوی قلب من، این غرفه‌ی با پرده های تار
و می پرسد، صدایش ناله ای بی نور
«کسی اینجاست؟
هَلا! من با شمایم ، های!... می پرسم کسی اینجاست؟
کسی اینجا پیام آورد؟
نگاهی، یا که لبخندی؟
فشار گرم دست دوست مانندی؟»
و می‌بیند صدایی نیست، نور آشنایی نیست، حتی از نگاه
مرده‌ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پِت پِت رنجور شمعی در جوار مرگ
مَلول و با سحر نزدیک و دستش گرمِ کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه‌ی آزاد
ولی آنجا حدیث بَنگ و افیون است - از اِعطای درویشی که می‌خواند
«جهان پیر است و بی‌بنیاد، ازین فرهادکش فریاد»
وز آنجا می‌رود بیرون، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه‌ی با پرده‌های تار
کسی اینجاست؟
و می‌بیند همان شمع و همان نجواست
که می‌گویند بمان اینجا؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده‌ی مهجور
«خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را؟»
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا؟ هر جا که پیش آید
بدآنجایی که می‌گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده‌ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید: «زود!»
وزین دستش فُتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
کجا؟ هر جا که پیش آید
به آنجایی که می گویند
چو گل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه‌هایی هست
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گلْ کاغذین روید؟
به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده‌ست
که مرگش نیز چون مرگ «تاراس بولبا»
نه چون مرگ من و تو، مرگ پاک دیگری بوده‌ست
کجا؟ هر جا که اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عُمَر با سوط بی‌رحم خشایرشا
زند دیوانه‌وار، اما نه بر دریا
به گرده‌ی من، به رگهای فسرده‌ی من
به زنده‌ی تو، به مرده‌ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه‌ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پاک و پاکیزه‌ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کُل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
که باد شُرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست! ای مانند من دلکنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

مهدی اخوان ثالث

ماهاتیریسم: دیکتاتوری از نوع ماهاتیر محمد

2010-11-21T21:02:00.000-08:00

اظهارات اخیر ماهاتیر محمد، نخست وزیر اسبق مالزی، در رد دموکراسی غربی و تاکید براینکه در شرایط به بن بست رسیدن این نظام ها، دیکتاتوری هم می تواند آلترناتیو خوبی باشد، بار دیگر خبر ساز شد. وی که هفته گذشته در جمع بیش از 300 شرکت کننده و کارشناس در همایش بین المللی "شهروند جهانی: آزاد سازی رسانه ای و روابط سیاسی نوین" در کوالالامپور سخن می گفت، باردیگر نظام لیبرالیستی مبتنی بر اصل دموکراسی غربی را به چالش کشیده و تاکید کرد که "دموکراسی در بسیاری از کشورها به شکست انجامیده است. آنها (غربی ها و مدافعان دموکراسی از نوع غربی) نتوانستند به انتظارات و توقعات بالایی که ایجاد کرده بودند، عمل کنند". شاید به ظاهر، و بر اساس آنچه که در خبرها آمد، الگوی مطلوب و مورد نظر ماهاتیر "چین" کمونیست بوده که اخیرا با رشد اقتصادی اعوجاج انگیزش حیرت جهانیان را برانگیخته است. اما این اولین بار نیست که ماهاتیر محمد از شیوه و روشی که خود نیز به مدت بیش از پنج دهه سیاست ورزی در سرلوحه کاری وی قرار داشته، نه تنها دفاع می کند، بلکه با تعریفی که از آن ارائه می دهد، آن را به عنوان یک الگوی بدیع و بی نظیر در فرصت های مناسب روی میز می گذارد، الگویی که عموما از آن به عنوان "ماهاتیریسم" یاد می شود. البته باید توجه داشت که دیکتاتوری نهفته در "ماهاتیریسم" به معنای خودرایی، خودخواهی و استبداد از نوع لنین-استالینی و یا هرآنچه که می توان "اراده معطوف به خود" نامید، نیست، چرا که ماهاتیر محمد بارها در مقاطع مختلف و حساس امتحان خود در برابر مخالف و منتقد را پس داده، آنزمانی که به زیبایی از آنها به عنوان "آینه" تعبیر می کند که می توان و باید خود را در آن دید!. برعکس "ماهاتیریسم" که وی به دنبال نهادینه کردن آن است، نوعی حکومتمداری سازنده، ترقیخواه و معطوف به هدف به دقت طراحی شده است. به عبارت دیگر، به معنای پیوند وثیق نظم و انظباط با برنامه و عمل عقلانی همراه با خلاقیت و ابتکار به سوی آینده ای مشخص است، آینده ای که به دقت و با تیزبینی و آینده نگری خارق العاده ای طراحی شده است. بنابراین "ماهاتیریسم" به این اعتبار نه تنها مذموم و ناپسند نیست، بلکه هر انسان عاقل و آگاهی در برابر آن در سرسخت ترین موضع ممکن به سکوت از روی رضایت تن می دهد.

با این همه، آنچه که گفته شد تنها یک روی سکه سیاست ورزی از نوع ماهاتیر محمد است، روی دیگر آن شرایط و بستر تاریخی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی خاصی است که وی سکان هدایت آن را بدست گرفته بود. هیچ شکی نیست که اگر هرکس دیگری که با هوش و ذکاوتی همچون ماهاتیر محمد در جایگاه وی قرار می گرفت و با ملتی هیچ نداشته جزء آرزوی های والا در عصری پرطلاطم که آن هم به مدد هوش و ذکاوت خود وی طراحی شده بود، چاره ای جزء این انتخاب آن نمی داشت. آری! "ماهاتیریسم" که ماهاتیر محمد به دنبال آن است و در مورد نوع خاص "مالزی" اثبات و اعمال کرد، نوعی دیکتاتوری (بخوانید مدیریت انگیزه، تدبیر، نخبه گرایی، خدمتگذاری، روشنگری و جهت دهی درست، فرزانگی، تیز بینی و نکته سنجی و هر صفت ثبوتیه انسانی دیگر) برای هدایت کشور در بزنگاه های تاریخی و مواقع سخت و دشوار است. بنابراین به این اعتبار نباید از اینکه او تنها دیکتاتوری!! است که پس از کناره گیری از قدرت اعدام نشده، به نشانه واعجبا انگشت به دهان گرفت!.

این تحلیل با سفارش مجله مونوریل نوشته شده و در شماره هفدهم آن به چاپ رسیده است

جایگاه روابط عمومی در مالزی

2010-11-12T09:14:00.000-08:00

چندی پیش دوست عزیزم جناب آقای خجسته نیا، مدیر وبسایت تخصصی کاوشگران روابط عمومی ایران در یک گفتگوی اینترنتی درخواست انجام یک مصاحبه در مورد وضعیت و جایگاه روابط عمومی در کشور مالزی را کرد که من هم با توجه به علاقه ام به روابط عمومی و نیز علاقه ای که به انتقال تجارب مختلف به داخل کشورم دارم، آنرا از ته دل پذیرفتم

متن کامل مصاحبه را اینجا ببینید

ماجرای نامه نگاری اینشتین با آیت الله بروجردی

2010-09-25T22:44:00.001-07:00

قبلا در مورد نامه نگاری اینشتین با آیت الله بروجردی احادیث زیادی شنیده بودم، از جمله اینکه وی همواره از آیت الله بروجردی به عنوان "بروجردی بزرگ" یاد می کرده است و این هم شرح مفصلی از رابطه بین این دو و تاثیری که آیت الله بروجردی بر اینشتین گذاشته است. من این متن را از طریق ایمیل یکی از دوستان موثق خود دریافت کرده ام:

آلبرت اینشتین در رسالهی پایانی عمر خود با عنوان : دی ارکلرونگ"، یعنی : بیانیه" ، که در سال 1954 ( =1333ش ) آن را در آمریکا و به آلمانی نوشته است اسلام را بر تمامی ادیان جهان ترجیح میدهد و آن را کاملترین و معقولترین دین میداند. این رساله در حقیقت همان نامه نگاری محرمانهی اینشتین با آیتالله العظمی بروجردی (فوت 1340 ش = 1961 م) است که توسط مترجمین برگزیدهی شاه ایران و به صورت محرمانه صورت پذیرفته است.

اینشتین در این رساله "نظریه نسبیت" خو درا با آیاتی از قرآن کریم و احادیثی از نهجالبلاغه و بیش از همه بحارالانوار علامهی مجلسی (که از عربی به انگلیسی و ... توسط حمیدرضا پهلوی (فوت 1371 ش) و ... ترجمه و تحت نظر آیت الله بروجردی شرح میشده تطبیق داده و نوشته که هیچ جا در هیچ مذهبی چنین احادیث پر مغزی یافت نمیشود و تنها این مذهب شیعه است که احادیث پیشوایان آن نظریه پیچیده "نسبیت" را ارائه داده ولی اکثر دانشمندان نفهمیدهاند. از آن جمله حدیثی است که علامه مجلسی در مورد معراج جسمانی رسول اکرم (ص) نقل میکند که : هنگام برخاستن از زمین دامن یا پای مبارک پیامبر به ظرف آبی میخورد و آن ظرف واژگون میشود. اما بعد از این که پیامبر اکرم (ص) از معراج جسمانی باز میگردند مشاهده میکنند که پس از گذشت این همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است ... اینشتین این حدیث را از گرانبهاترین بیانات علمی پیشوایان شیعه در زمینهی "انبساط و نسبیت زمان" دانسته و شرح فیزیکی مفصلی بر آن مینویسد....

همچنین اینشتین در این رساله "معاد جمسانی" را از راه فیزیکی اثبات میکند (علاوه بر قانون سوم نیوتون = عمل و عکس العمل .) او فرمول ریاضی "معاد جسمانی " را عکس فرمول معروف "نسبیت ماده و انرژی" میداند: E=M.C2>>M=E:C2 یعنی اگر حتی بدن ما تبدیل به انرژی شده باشد دوباره عینا" به ماده تبدیل شده و زنده خواهد شد.

اینیشتین در این کتاب همواره از آیتالله بروجردی با احترام و بارها به لفظ "بروجردی بزرگ" یاد کرده و از شادروان پروفسور حسابی نیز بارها با لفظ "حسابی عزیز"...

000/000/3 دلار بهای خرید این رساله توسط پروفسور ابراهیم مهدوی (مقیم لندن) با کمک برخی از اعضاء شرکتهای اتومبیل بنز و فورد و .. از یک عتیقهدار یهودی بوده و دستخط اینشتین در تمامی صفحات این کتابچه توسط خط شناسی رایانهای چک شده و تأیید گشته که او این رساله را به دست خود نوشته است. هم اکنون این کتاب ارزشمند در حال ترجمه از آلمانی به پارسی – توسط دکتر عیسی مهدوی (برادر دکتر ابراهیم مهدوی) و توأم با تحقیق و ارائه منابع مذکور در متن (توسط اینجانب) میباشد و بسیاری از متن آن ترجمه و تحقیق فنی شده است . اصل نسخه این رساله اکنون جهت مسائل امنیتی به صندوق امانات سری لندن – بخش امانات پروفسور ابراهیم مهدوی – سپرده شده و نگهداری میشود. توضیحات بیشتر و شماره ثبت آن را برای اطلاع خوانندگان در آغاز برگزیده این کتابچه ارائه خواهیم داد.

گزدهای از آخرین رساله اینشتین: (DIE ERKLA"RUNG دی ارکلرونگ = بیانیه) ترجمه: دکتر عیسی مهدوی، تحقیق و پیشگفتار و پاورقی: اسکندر جهانگیری

پیشگفتار

در اوائل سال 1382 شمسی (=2003م) پروفسور ابراهیم مهدوی ( تولد 1310 ش ) – مقیم لندن پس از سفری به آمریکا و آلمان و فرانسه و دیدار با برخی سرمایهداران شرکت اتومبیل سازی "فورد" در آمریکا و "بنز" در آلمان و "کنکورد" در فرانسه و جلب رضایت برخی از اعضاء آنها جهت کمک مالی برای خریداری این رساله گرانقیمت بالاخره موفق شدند قرار داد خرید آن را از یک عتیقهدار یهودی را به امضاء برسانند. بهای این رساله که تماماً به خط خود انیشتین میباشد سه میلیون دلار تمام شد که به این ترتیب سرشکن شده پرداخت گردید:

1/000/000 $ BENZ به افتخار این که اینشتین آلمانی بود.

1/000/000 $ FORD به افتخار این که در آمریکا میزیست و نیز به افتخار جان . اف. کندی . رئیس جمهور آمریکا ( مقتول 1963 م ) که در این رساله بارها اینشتین از وی نام برده و او را رئیس جمهور آینده آمریکا دانسته است حال آن که در 1954 م ( سال نگارش این اثر ) هنوز 7 سال به زمان انتخاب وی مانده بود! و این از پیشگوییهای اینشتین به شمار میرود. نیز شاید سرنخهایی از معمای حیرتانگیز ترور زنجیرهای خاندان کندی در این رساله موجود باشد که بتوانیم دریابیم چرا کندی کشته شد؟ راز این معما کجاست؟ چرا خانواده او نیز قربانی شدند؟ و چرا ... ؟

500/000 $ : CONCORDE به افتخار جناب لاوازیه – مقتول 1794 م در انقلاب / یا شورش / فرانسه – و نیز قانون بقای ماده او که در این رساله بارها یاد شده است.

500/000 $: TITANICبه یاد بود کشته شدگان حادثه اندوهبار کشتی "تایتانیک" انگلیسی و نیز الکساندر فلمینگ انگلیسی (فوت 1955م) – کاشف پنیسیلین و از یاری کنندگان اینشتین در نگارش این رساله – بخشهایی که مربوط به اسرار علم پزشکی و زیست شناسی و داروشناسی آن میشود.

شخصیتهای اصلی این رساله : آلبرت اینشتین (فوت مشکوک 1955 م) / الکساندر فلمینگ (فوت 1955م) آیتالله العظمی سید حسین بروجردی (فوت 1961میلادی) / نیلز بور (بوهر) شیمیدان و فیزیکدان دانمارکی که او نیز با اینشتین در نگارش این اثر همکاری میکرد (فوت 1962م) / جان . اف . کندی ( مقتول 1963م) / علیرضا پهلوی ( مترجم و رابط ) (کشته شده بر اثر سقوط هواپیما توسط عناصر سازمان «کا. گ. ب» شوروی در 1954م (= 1333 ش – سال نگارش این رساله) / حمیدرضا پهلوی (مترجم و رابط فوت 1371 ش = 1992م ) که نیلز بور او را به اینشتین معرفی کرده و در آن زمان 22 ساله بود.

سؤالی که اینجا مطرح میشود این است که چرا سه تاریخ مرگ ( 1954 – 1955 و باز 1955م ) و نیز سه تاریخ مرگ (1961 – 1962 – 1963 م ) دقیقاً پشت سر هم واقع شده؟ و چرا نویسنده (اینشتین) با همکار اصلی او در این نگارش (الکساندر فلمینگ) هر دو در یک سال (1955 م ) مردهاند ؟ و چرا یکی از مترجمین و رابطها ( ع ... پ ... ) در همان سال نگارش راسله بر اثر سقوط هواپیما جان داده است؟ و باز چرا همین چند سال قبل دو فرزند مترجم و رابط دیگر (ح ... پ ... ) به نامهای بهزاد و نازک در سن جوانی به طرز مشکوکی در خارج از ایران مسموم شده و مردهاند؟

و بالاخره چرا باید این رساله از چنین شخصیتی (اینشتین) حدود نیم قرن (!!) مخفی بماند و چرا "صندوق امانات سری انگلیس" به بهانه پرهیز از ایجاد "یک رولوشن (= انقلاب خطرناک مذهبی" اجازه تکثیر این اثر علمی – مذهبی را تحت هیچ شرایطی به ما نمیدهد؟

سرآغاز متن کتاب، اولین عبارت کتابچه اینشتین / خطاب به آیت الله بروجردی این عبارت آلمانی است : Herzliche Gru``&e von Einstein هرتسلیش گروشس فن آینشتاین = با صمیمانهترین سلامها از اینشتین محضر شریف پیشوای جهان اسلام جناب سید حسین بروجردی. پس از 40 مکاتبه که با جنابعالی بعمل آوردم اکنون دین مبین اسلام و آئین تشیع 12 امامی (*1) را پذیرفته ام / که اگر همه دنیا بخواهند من را از این اعتقاد پاکیزه پشیمان سازند هرگز نخواهند توانست حتی من را اندکی دچار تردید سازند! اکنون که مرض پیری مرا از کار انداخته و سست کرده است ماه مرتس ( مارس) (*2) از سال 1954 ( *3*) است که من مقیم آمریکا و دور از وطن هستم.

به یاد دارید که آشنایی من با شما از ماه آگوست (اوت) (*4*) سال 1946 یعنی حدود 8 سال قبل بود ( *5) . خوب به یاد دارم که وقتی در 6 آوگوست 1945 آن مرد ناپاک پلید (*6*) اکتشاف فیزیکی من را – که کشف نیروی نهفته در اتم بود – همچون صاعقهای آتشبار و خانمانسوز بر سر مردم بی دفاع هیروشیما فرو ریخت من از شدت غم و اندوه مشرف به مرگ شدم و در صدد برآمدم که موافقتنامهای بین المللی به امضاء و تصویب جهانی برسانم.

گر چه در این راه برای من توفیقی حاصل نشد ولی ثمره آن آشنایی با شما مرد بزرگ بود که هم تا حدی من را از آن اندوه عظیم خلاص نمود و هم بالاخره سبب مسلمان شدن پنهانی من شد. و چون این آخرین یادداشت من در جمعبندی این چهل نامه است / برای خوانندگان گرامی ( بعدی ) نیز مینویسم همانگونه که آقای بروجردی – مقیم شهر قم / در ایران – میدانند : من در آوگوست 1939 (*7) طی نامهای به روزولت – رئیس جمهور وقت آمریکا – او را از پیشرفت آلمان نازی – که در ابتدای جنگ جهانی دوم بود – در مسئله شکافتن اتم و آزاد کردن و مهار انرژی عظیم آن جهت کشتار و نابود کردن آنی برخی شهرها مطلع ساختم و اکیداً به او (روزولت ) گفتم که برای بازداشتن آلمان نازی از این نقشه جنایت امیز ... باید ابرقدرتی چون آمریکا – که به نظر من عاقلترین و ... خونسردترین ابرقدرتهای دنیای فعلی است – سریعاً گروهی را مأمور بررسی و تحقیق علمی – در شکافتن هسته اتم – بنماید و به سرعت باید بمب اتم را بسازد چون دیر یا زود این سگ از زنجیر در رفته – یعنی آدولف هیتلر نژآدپرست خوانخوار – آن (بمب اتم) را ساخته و چون ببیند از راه جنگ متعارف حریف تمامی دنیا نمیشود – حتماً متوسل به آن شده و لااقل چندین شهر بزرگ را هدف بمب اتمی خود قرار میدهد. اما وقتی آمریکا ... آن را از قبل ساخته و اعلان نموده باشد یدگر امثال هیتلر دیوانه نمیتوانند دنیا را به آتش بکشند! پس جناب پاپ پیوس دوازدهم نیز – که آغاز دوره پاپی وی برا مسیحیان کاتولیک جهان / از همان سال 1939 بود – فتوا به این امر صادر کرد و فقط اکیداً قید نمود که : هرگز نباید از این سلاح اتمی برای جنگ – حتی با خود نازیهای آلمان – استفاده شود سپس من نامهای به محضر شریف پیشوای اسلامی آن زمان سید ابوالحسن (ابوالحسن اصفهانی – که مقیم نجف بودند – نوشتم / ایشان نیز در جواب گفتند که : از باب ناچاری لازم است که بمب اتم ساخته شود تا آلمانیها بهراسند و دست به حمله اتمی به هیچ کشوری نزنند . ولی استعمال این سلاح مرگبار در قانون اسلام بطور کلی ممنوع است و هرگز نباید از آن – به نحو ابتدایی – استفاده شود حتی علیه خود آلمان نازی باز تأکید میکنم . تا آنجا که امکان دارد نباید سلاح اتمی بکار گرفته شود و باید با اسلحه متعارف با آلمان نازی مقابله کرد"

آری ! جهان در آن روزها وضعی اضطراری پیدا کرده بود . به حکم چنین بزرگمردانی (از ادیان و مذاهب مختلف) من (اینشتین) ناچار بودم که روولت را در جریان ساخت بمب اتم قرار دهم و این اقدام مانع عملکرد آلمان نازی شد و با این عمل من جان بسیاری از مردم دنیا نجات داده شد / اما افسوس که این فرمول به دست آن مرد دیوانه دیگر (*6 افتاد و توصیههای من و روزولت را از یاد برده / دچار وسوسه شیطانی شد و در حال مستی دستور داد که خلبان احمق و جنایتکار او در 6 اوگوست 1945 که دنیا تازه داشت طعم تلخ جنگ دوم را از یاد برده و صلح جهانی در حال استقرار بود – این بمب خطرزا را در هیروشیما فرو افکند !! بمبی که بقدر یک توپ بیشتر اندازه نداشت و به زمین نرسیده در آسمان شهر منفجر و شهری را مبدل به خاکستر کرد !! احساس میکنم که هر گاه به یاد این حادثه میافتم چند ماه و یا چندین سال از عمرم کاسته میشود و پیرتر میشوم!! و من همان طور که در جنگ اول جهانی بین سالهای 1914 – 1918 در صدد ارائه طرح صلح جهانی بودم و موفق نشدم / در این 6 سال سیاه جنگ دوم 1939 – 1918 نیز دائماً در تکاپو بودم که بنحوی بتوانم طرح صلح جهانی را ارائه بدهم / باز هم نتیجه نگرفتم!! گویا شکافتن هسته اتم بسیار آسانتر بود از شکافتن قلب سخت و سیاه انسان!! براستی که این موجود دوپا (!) سرسختترین موجودات جهان است !! ... و در مقیاسهای کوچکتر نیز همواره ناکام بودهام / هنگامی که ورزشهای رزمی از جمله کاراته / جودو/ و کنگ فو و مانند این چیزها {...} از شرق وحشی بیتمدن و خرچنگ خوار – یعنی چین و ژاپن و کره – به وسیله اروپا و آمریکا آمد / من از جمله مخالفان این گونه ورزشها بودم و تأکید میکردم که چنین آداب و رسول وحشیانهای خشونت را در جامعه رواج میدهد ... ولی همه مانند دیوار گچی (!) به من نگاه کردند و هیچ نگفتند و چنان که خود حضرتعالی (= آقای بروجردی برای من در جواب نامه ((ایکس – 25)) مرقوم فرمودهاید // در اسلام ... حتی کندن یک مو یا ایجاد یک خراش سطحی و یا حتی اندک ناراحت ساختن یک انسان – غیر مجاز و ممنوع است !!// . آری ! سیاست فقط فکر لحظههای هیجانآور را در سر میآورد / حال آن که این عملکردهای سیاسی همچون قوانین معادلات ریاضی نتایج و عواقبی جبران ناپذیر و غیر قابل دفع را در پی میآورد!! و اکنون ای جناب ... بروجردی، ای پیشوای خردمند و ای پدر مهربان بسیار از شما سپاسگزارم که در 1952 در پی مرگ (وایتسمن) – رئیس جمهور وقت اسرائیل هنگامی که من از شما تقاضای مشاوره کردم که / آیا ریاست جمهوری اسرائیل را – که رسماً و علناً به من (اینشتین) پیشنهاد شد و همگان مرا یک یهودی دنیا دیده و مهاجر از وطن میدانستند – بپذیرم؟ / خود در جواب نامه ((ایکس – 32)) فرمودید: انسان خداترس و خردمند چنین پیشنهادی را هرگز نمیپذیرد. هر کس به دنبال سیاست رفته آلوده شده است . پس شما خود را آلوده سیاست نکنید" لذا من (اینیشتن) نیز به بهانه اشتغالات علمی / این پیشنهاد را رد کردم.

“صبر خدا"

2010-07-30T21:34:00.000-07:00

عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم .
همان يك لحظه اول ،
كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان
جهان را با همه زيبايي و زشتي ، برروي يكديگر ، ويرانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
كه در همسايه ي صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم
نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ،
بر لب پيمانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان
ديگري پوشيده از صد جامه رنگين
زمين و آسمان را واژگون ، مستانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
نه طاعت مي پذيرفتم .
نه گوش از بهر استغفار اين بيداد گرها تيز كرده ،
پاره پاره در كف زاهد نمايان سبحه صد دانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان
هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو،
آواره و ، ديوانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ،
سراپاي وجود بي وفا معشوق را ،
پروانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
به عرش كبريايي با همه صبر خدايي ،
تا كه مي ديدم عزيز نابجايي ، ناز هر يك ناروا
گرديده خواري مي فروشد .
گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
كه ميديدم مشوش عارف و عامي ، ز برق فتنه
اين علم عالم سوز مردم كش ،
به جز انديشه عشق و وفا ، معدوم هر فكري ،
در اين دنياي پر افسانه مي كردم .
عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم .
چرا من جاي او باشم .
همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و ،
تاب تماشاي تمام زشتكاري هاي اين مخلوق را دارد !
وگرنه من به جاي او چو بودم ،
يك نفس كي عادلانه سازشي ،
با جاهل و فرزانه مي كردم.
عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد !

شعری از معيني كرمانشاهي

سرانجام معمای قدیمی مرغ و تخم مرغ نیز پایان یافت

2010-07-15T00:22:00.000-07:00

دانشمندان پس از انجام تحقیقات فراوان سرانجام موفق به حل معمای قدیمی "اول مرغ یا تخم مرغ" شدند. به گزارش سایت اینترنتی دیلی اکسپرس، بر اساس تازه ترین یافته های محققان پروتئین اووکلیدین که برای جداره تخم مرغ بسیار ضروری است، تنها توسط بدن ماکیان ماده که حامله هستند، تولید می شود. بر این اساس آنها به این نتیجه رسیده اند که اول مرغی وجود داشته که توانسته این پروتئین را تولید و سپس نخم بگذارد. ادامه نتایج این تحقیق را در این جا بخوانید.

آموخته هایی از چارلین چاپلین

2010-06-02T01:05:00.000-07:00

آ موخته ام که با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه، رختخواب خريد ولي خواب نه، ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان مقام خريد ولي احترام نه، مي توان کتاب خريد ولي دانش نه، دارو خريد ولي سلامتي نه، خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه.
آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردي
آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است
آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت
آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم
آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم
آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي
آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است
آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند
آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد
آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند
آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم
آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد
آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان
آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد
آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم
آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم
آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد
آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم
آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

بالی بالی نیست

2010-05-20T19:04:00.000-07:00

"سکس سکس!"، "ماری جوانا، ماری جوانا"، "حشیش، حشیش"، "ماساژ، ماساژ پلاس!"، "لیدی، لیدی" و صدها "..." دیگر. اینها عباراتی است که در جای جای بالی، جزیره ای نه چندان توسعه یافته در جنوب اندونزی که این روزها به سرزمین آمال بسیاری از مردم تبدیل شده است، به گوش هر جهانگرد خارجی بسیار آشنا به نظر می رسد. و همین ها بس که به سلب صفت اولی ذاتی آن رای دهیم.

ما در زبان فارسی یک ضرب المثل بسیار خوبی داریم که می گوید "آواز دهل شنیدن از دور خوش است". چند سالی هست که بویژه از زمان بمب گذاری سال 2002 در یکی از کلاب های شبانه این جزیره که طی آ ن چندین نفر از جمله چند شهروند غربی کشته شدند، رسانه ها و مطبوعات بویژه انواع غربی آن بالی را بالی کرده اند، اما اگر از نزدیک نگاهی عمیق و توسعه ای به این جزیره افسانه ای از نوع خودش داشته باشیم، و پای حرف دل بومیان این جزیره بشینیم، می فهمیم که بالی نه تنها بالی نیست، که حتی بسیاری از اوصاف شایع صناعی آن نیز سلبی است.

جزیره کمتر توسعه یافته با نزدیک به سه میلیون نفر جمعیت، بافت بسیار قدیمی و کهنه (البته نه از نوع تاریخی آن)، خانه ها و ساختمان ها کوتاه، گرفته و دلگیر، کوچه ها و خیابان های نسبتا کثیف، تنگ و باریک و غالبا یکطرفه و پراز انواع خودروهای قدیمی و فرسوده با سرنشینان بومی و ماشین ها مدل بالا با سرنشینان خارجی و انبوه موتور سیکلت های آلاینده و دوچرغه های عریان. این اولین تصویری است که در بدو ورود به بالی و گام نهادن در خیابان از مسیر فرودگاه بین المللی بالی تا هتل محل اقامت خود، کوتابیچ هتل، در ذهنم متبادر شد.

تصور عمومی بر این است جزیره ای همچون بالی که به گفته یک مقام اداره مهاجرت این جزیره روزانه بیش از هفت هزار جهانگرد خارجی به آن وارد می شوند، باید همانند سنگاپور سمبلی از پیشرفت وتوسعه یافتگی در ابعاد اقتصادی، صنعتی، اجتماعی و فرهنگی، دست کم در منطقه جنوب شرق آسیا باشد چراکه صرف نظر از منابع سرشار درآمدی از همین محل، نفس ورود روزانه هفت هزار جهانگرد خارجی خود اقتضائاتی از جمله همین توسعه یافتگی می طلبد. اما متاسفانه در این جزیره کمتر نشانی از توسعه یافتگی مدرن از جمله شبکه حمل و نقل پیشرفته همچون مونوریل، مترو و حتی شبکه اتوبوسرانی منظم، برج های بلند و سر به فلک کشیده، شبکه راه های توسعه یافته، شبکه فاضلاب شهری، سرویس های عمومی و بهداشتی، سرویس های اطلاع رسانی و ... به چشم می خورد. آنچه به وفور یافت می شود، مردمانی سخت کوش و رنج دیده، فقر و تنگدستی در سطح وسیع، اشتغال عمده مردم به شغل های کاذب و خدماتی، التهاب افکار عمومی نسبت به آینده و تصور فوق العاده منفی آنها نسبت به دولت مرکزی است.

تنها پارک فرهنگی و باستانی مالزی که در بالای یک تبه نیز واقع شده است، از کم ترین امکانات رفاهی و جذابیت فرهنگی و اجتماعی رنج می برد. تنها مجسمه یکی از خدایان هندو است که کمی توجه هر رهگذری را می تواند به خود جلب می کند، مجسمه ای که طرح توسعه آن 10 سال است که در دست ساخت است و از قراری که بومیان این منطقه می گفتند، با این روند 10 سال دیگر نیز تکمیل نخواهد شد. کثیف بودن و توسعه نیافتگی سواحل دریا و فرسودگی تجهیزات انواع بازی های دریایی و ساحلی آن نیز مشتی دیگری است از نمونه خروارها.

قبل از سفر به بالی، از طریق رسانه ها خیلی در مورد "سوسیلو بامبانگ یودهویونو"، رئیس جمهوری اندونزی و ویژگی های وی شنیده بودم، اما انگار آنها نیز از نوع همان اطلاعات و منابعی است که امروزه "بالی" را برای ما "بالی" کرده اند. "فساد، رشوه و دزدی" اولین پاسخ در ارتباط با هرگونه سئوالی نسبت به رئیس جمهوری اندونزی و دولت وی است که از غالب شهروندان این کشور، نه فقط در بالی، بلکه حتی در جاهای دیگر نیز می توان شنید.

زندگی مردمان بالی را باید مرهون جذابیت های طبیعی و نه توان مدیریتی دولت مرکزی اندونزی دانست. بیش از 60 درصد مردم این جزیره که اغلب هندو هستند، از صنعت توریسم و شغل های خدماتی برای جهانگردان ارتزاق می کنند، هرچند نباید فراموش کرد که در کنار بی عرضگی دولت مرکزی نسبت به مدیرت صحیح منابع، دادن آزادی بی حد و مرز برای انجام هر کاری نیز مزید بر جذابیت های طبیعی این جزیره برای جذب گردشران خارجی شده است.

البته ناگفته نماند که جهانگردان خارجی این جزیره تصنعا "آمالی" شده نیز از سر انتخاب واقعی به این جزیره نیامده اند. سواحل نه چندان تمیز کوتابیچ، نوسادوآ و ... ، کلاب های شبانه پررونق خیابان لگیان، وفور انواع مواد مخدر و... چیزی منحصر به فرد برای بالی نیست، بلکه در بسیاری از کشورهای جهان حتی در دور دست آفریقا نیز یافت می شود. اما ببینیم دلایل برخی از جهانگردانی که به بالی سفر کرده اند. جولیا، پسر 24 ساله ایتالیایی است که به همراه یک تیم 20 نفره از دختران و پسران هم سن و سال خود به همراه تور به بالی آمده است، می گوید اگر همین تفریحات را می خواستم در کشور خودم یا هر کشور اروپایی دیگر انجام دهم، می بایست پول سه ماه حقوق پدر خود را خرج می کردم. اما من تنها با دو هزار دلار به بالی آمده ام. می گویم چرا به خاورمیانه از جمله ایران، امارات و کویت نرفته ای؟ می گوید ایران امنیت ندارد. می پرسم چرا به سواحل بکر آفریقا نرفته ای؟ می گوید از آفریقایی ها می ترسم و تازه پرواز هم وجود ندارد. می پرسم چرا به آمریکا نرفته ای؟ می گوید دور است و گران.

اویان، دختر18 ساله استرالیایی نیز چندان از سفر به بالی خشنود نیست اما از اینکه در کنار خانواده اش است، چندان ناراضی هم به نظر نمی رسید. می گوید اما هرگز دوباره به بالی سفر نخواهد کرد. عمار حسین نیز یک کارگر بنگلادشی است که می گوید برای یافتن شغل و یا مهاجرت به استرالیا یا نیوزیلند به بالی آمده و مجبور است برای مدتی در این جزیره بماند.

به ندرت و با شک و تردید می توان گفت که خیلی ها به خاطر خود بالی به بالی آمده اند. ایرانی ها اغلب می خواهند از داخل فرار کنند و برای چند روزی هم که شده در داخل کشور نباشند و در این بین مالزی و جزیره بالی اندونزی بهترین و سهل ترین گزینه است. بسیاری از اتباع بنگلادش، فیلیپین، هند، تایلند، کامبوج و ... نیز کارگر هستند که به امید کار و یا مهاجرت به کشور دیگر به بالی آمده اند. اروپایی ها و استرالیایی ها هم که تکلیفشان معلوم است برای پایین بودن هزینه تفریحات اولیه که در کشور خودشان نیز هست، به این جزیره آمده اند. خیلی های دیگر نیز مثل خود من برای تمدید ویزای خود در کشور محل اقامت خود مجبور به سفر کوتاه مدت به این جزیره شده اند! پس خود بالی چی؟ به نظر من که اگر نگویم هیچ، واقعا بالی بالی نیست!

در سردابه های شیطان

2010-05-08T06:16:00.000-07:00

استنلی میلگرم در سال 1963 یک آگهی در روزنامه های امریکا به چاپ رساند و از داوطلبانی که می خواستند قدرت حافظه خود را آزمایش کنند،خواست تا آخر هفته به آزمایشگاه او بیایند.در این آگهی امده بود که این آزمایش بیشتر از یک ساعت وقت انها را نمی گیرد و به هر داوطلب 5 دلار دستمزد داده می شود.روز مقرر نزدیک به صد نفر مقابل آزمایشگاه میلگرم صف کشیدند.دکتر میلگرم نگاهی به جمعیت انبوه انداخت...آدم ها از بیست تا پنجاه ساله خودشان را به آنجا رسانده بودند.قسمت اول نقشه اش درست از آب در آمده بود.

بعد دکتر ،آنها را یکی یکی به اتاق آزمایش برد.به آنها گفت که برنامه آزمایش کمی تغییر کرده و آنها می خواهند میزان تاثیر تنبیه بر یادگیری را اندازه گیری کنند.خودش پشت میزی نشست و از داوطلب (الف) خواست پشت دستگاهی شوک الکتریکی بنشیند.آن دو از پشت دیوار شیشه ای ،شخص سومی را می دیدند که در اتاق مجاور روی یک صندلی شکنجه نشسته بود و دست ها و پاهایش را بسته بودند.دکتر از شخص سوم سوال می کرد و هر بار که او اشتباه جواب می داد،از داوطلب (الف) می خواست دکمه شوک را فشار دهد.بعد فریاد های مرد بیچاره اتاق را پر می کرد.

دکتر برگه سوال ها را کنار می گذاشت و دستور می داد که شوک دوباره تکرار شود.شرکت کننده (الف) که حسابی از ماجرا خوشش آمده بود،باز دکمه را فشار می داد و بار دیگر فریاد های طرف سوم بلند می کرد.دکتر می دانست که دستگاه شوک خراب است.شرکت کننده (ب) هم که به صندلی بسته شده بود،یک بازیگر حرفه ای بود و وظیفه داشت بعد از فشار هر دکمه،نقش یک انسان شکنجه شده را بازی کند؛فریاد بکشد،گریه کند و ملتمسانه از آنها بخواهد که او را رها کنند.اما هیچ کدام از فریاد های او،داوطلب (الف) را از فشار دکمه ها باز نمی داشت.دکتر دستور می داد و داوطلب با هیجان دکمه را فشار می داد.بعضی وقت ها،داوطلب (الف) خودش وارد عمل می شد،سوال می پرسید،وقتی جواب اشتباه می شنید،ولتاژ را بالا می برد و دکمه را فشار می داد!

آزمایش های میلگرم واقعا بی رحمانه بود،اما بی رحمی انسان ها را هم بر ملا می کرد.

او با این آزمایش ساده نشان می داد ،انسانها بیشتر از آنکه به حال زیر دستان خود دل بسوزانند،نگران اطاعت از دستورات ما فوق هستند.آدم ها بیشتر از آنکه به وجدان خود فکر کنند،تحت تاثیر موقعیتی قرار می گیرند که در آن قرار گرفته اند.

پیش از آزمایش میلگرم،آدم ها هنوز در این فکر بودند که چگونه سرباز های نازی حاضر شده بودند روزانه پنج هزار نفر را در کوره های آدم سوزی بیندازند و عین خیالشان هم نباشد،آیا آنها تحت تاثیر مواد مخدر و یا هیپنوتیزم بودند؟

آزمایش های میلگرم جوابی برای این سوال پیدا کرد.

سرباز ها اگر چه مجبور به کاری غیر انسانی شده بودند،پیش از هر چیز به اطاعت و تبعیت می اندیشیدند.آنها هنگامی که با شلیک گلوله دیگران را از پا در می آوردند و میلیون ها نفر را در گورهای دسته جمعی می ریختند،حتی لحظه ای هم به وجدان خود رجوع نمی کردند.پشت دستگاه شکنجه نشسته بودند و بعد از شنیدن هر فرمان دکمه را فشار داده بودند

دکتر میلگرم در مقاله ای با عنوان (( خطرات سر سپاري)) نوشت:

من در آزمایش های خود نشان دادم که که یک انسان عادی حاضر است صرفا به خاطر دستور یک دانشمند پیش پا اُفتاده ،انسان دیگری را تا حد مرگ عذاب دهد.جیغ های مرد شکنجه شونده هیچ تاثیری بر وجدان او ندارد.انسان ها دوست دارند وقتی دستوری به آنها داده می شود تا آخر ان را عملی کنند

در همان سالها بود که گروه (پینک فلوید) در البوم دیوار خود سرود:((وقتی بزرگ شدیم و به مدرسه رفتیم/معلم هایی بودند که هر طور می توانستند/بچه ها را آزار می دادند/با طعنه زدن/و افشا کردن هر نقطه ضعفی که آنها با وسواس پنهان کرده بودند/اما در شهر همه خوب می دانستند/وقتی معلم ها شب به خانه بر می گردند/زنان چاق و روانی شان/آنها را میان انگشتشان فشار می دهند/تا جانشان در آید.))

شش سال بعد،در اوج جنگ ویتنام،میلگرم نامه ای از یک سرباز آمریکایی دریافت کرد که در سال 1963 در آزمایش او شرکت کرده بود.سرباز نوشته بود:((من نمی دانستم چرا در آن لحظه باید کسی را عذاب دهم.اما حالا که در جنگ هستم می فهمم که تنها عده معدودی از آدم ها وقتی کاری خلاف وجدانشان انجام دهند،متوجه اشتباهشان می شوند.در جنگ هر روز و هر ساعت تجربه اتاق شکنجه تکرار می شود.ما تحت تاثیر دستور ما فوق دست به کارهای می زنیم که با اعتقاداتمان تضاد کامل دارد.))

میلگرم مدت ها درباره آزمایشش در روزنامه ها حرف زد و مصاحبه کرد.

او می گفت :قدرت مطلق،فساد مطلق می آورد.انسان هایی که ناگهان در جایگاه قدرت قرار گرفته اند،طبیعت حیوانی خود را بر ملا می کنند و از آزار دادن دیگران لذت می برند.اما ایا قدرت ذاتا فساد آور است؟

در سال 1971 دکتر زیمباردو در دانشگاه استنفورد آزمایشی انجام داد که بار دیگر جهان را لرزاند.

گويي اين دو دوست كمر بسته بودند تا هويت انسان را لگد مال كنند و به بشريت بفهمانند كه انسانها،انسان نيستند كه گرگ يكديگرند.آزمايش فيليپ زيمباردو كه به (( زندان استنفورد)) مشهور شد آنقدر براي جهان تلخ و تكان دهنده بود كه مي توانيد صدها مقاله پيرامون آن در سايتهاي اينترنتي پيدا كنيد

زیمباردو از طریق یک آگهی در یک روزنامه افراد داوطلب را جمع کرد.به داوطلبان گفته شد که آنها قرار است دو هفته نقش زندانی و زندانبان را بازی کنند و به ازای هر روز 15 دلار خواهند گرفت.پنجره های آزمایشگاه دانشگاه استنفورد را پوشاندند و آنجا را تبدیل به زندان کردند.داوطلبان هر کدام در نقش خود (زندانبان و یا زندانی) وارد آزمایشگاه زندان شدند.دوربین های مدار بسته،مستقیما رفتار آنها را برای گروه آزمایش کننده پخش می کرد.بعد گذشت چند روز خشونت آنچنان بالا گرفت که کنترل داوطلبان از دست خارج شد و دکتر زیمباردو ازمایش را نیمه کاره پایان داد

واقعا عجیب بود.زیمباردو و گروه او از میان هفتاد نفر داوطلبی که به دانشگاه آمده بودند،24 نفری را انتخاب کرده بود که از نظر روانی سالم تر به نظر می رسیدند.اما همه آنها در روزهای پایانی رفتاری کاملا سادیستی از خود نشان می دادند.زندانبان ها حتی رفتن به دستشویی را هم موکول به اجازه کرده بودند و به هیچ کس اجازه نمی دادند که به دستشویی برود.بعد زندانی ها را به دستشویی بردند و آنها را مجبور کردند که با دستهای خالی توالت ها را تمیز کنند!بعضی را مجبور کردند بدون لباس روی زمین سفت بخوابند!!در پایان ،کار به شکنجه های جسمی و جنسی هم کشیده شد

زیمباردو کاملا اتفاقی (با انداختن سکه) افراد را به دو گزوه زندانیان و نگهبانان تقسیم کرده بود،اما بعد از آزمایش زندانی ها آنقدر ترسیده بودند که فکر می کردند زندانبان ها به خاطر جثه بزرگترشان انتخاب شده اند..حقیقت این بود که هیکل زندانیان و زندانبان ها با یکدیگر زیاد تفاوت نداشت.آنچه باعث شده بود زندانیان اینقدر احساس حقارت کنند لباس آنها بود.زندانبان ها یونیفرم های تمیز و اتو کشیده به تن داشتند،در صورتی که لباس زندانیان کرباس بود،آنها حتی لباس زیر هم نداشتند.نگهبان ها باتوم های چوبی نیز داشتند و مهم تر اینکه عینک های آفتابی که با زندانی ها چشم در چشم نشوند.

روز قبل از آزمایش،زندانبان ها را در یک سالن جمع کردند.به آنها هیچ دستورالعمل خاصی داده نشد.جز اینکه حق ندارند از خشونت جسمانی استفاده کنند.(( شما مسئول کنترل و اداره زندان هستید.به هر شیوه که می خواهید))

اما تنها بعد از گذشت چند روز زندانبان ها چنان خشن شده بودند که زیمباردو هم از آنها می ترسید.زندانبان ها بر عکس زندانی ها می توانستند در ساعات خاصی به مرخصی و خانه بروند آنها انقدر از این این قدرت سادیستی خوششان آمده بود که در ساعت های اضافه کاری هم آنجا می ماندند بدون اینکه توقع افزایش حقوق داشته باشند.

زندانی ها دمپایی پلاستیکی به پا داشتند و به جای اسم با شماره آنها را صدا می زدند.یک زنجیر هم به دور پای آنها بسته بودند تا مدام به آنها یاد آوری کنند که زندانی هستند،نه موجودات آزمایشی.برای اینکه موقعیت طبیعی تر جلوه کند پیش از آزمایش به زندانیان گفته شد که در خانه بمانند و منتظر تماس آنها باشند.بعد پلیس ها را به در خانه آنها فرستادند تا آنها را به جرم حمل اسلحه دستگیر کنند.پلیس ها هنگام دستگیری حقوقشان را به آنها متذکر شدند.در اداره پلیس از آنها انگشت نگاری شد و بعد با ماشین حمل زندانی به ((آزمایشگاه زندان)) منتقل شدند.

رفتار زندانبان ها آنقدر بد بود که روز دوم شورشی در زندان آغاز شد.نگهبانان با مهارت ((و البته با خشونت)) شورش را مهار کردند.بعد زندانیان را به دو گروه تقسیم کردند.بعضی ها را سلول خوب اسکان دادند و بقیه را در سلول های بد.به این ترتیب آنها در بین زندانیان این تصور را به وجود آوردند که بین آنها خبر چین وجود دارد..این شیوه به قدری موثر بود که دیگر شورش کلانی در زندان صورت نگرفت.جالب تر از همه اینکه در همان زمان این شیوه عینا در زندان های آمریکا صورت میگرفت

.آیا ریشه های خشونت طلبی انسان ها در اعماق وجودشان،ریشه ها و سر چشمه های مشترکی دارد؟

زیمباردو خودش شخصا اعتراف کرد که آنقدر جذب آزمایش شده بود که از روز سوم خودش هم به عنوان رئیس زندان وارد عمل شد.روز چهارم خبر رسید که زندانی ها نقشه فرار دارند.زندانبانها تصمیم گرفتند که زندانیان را به یک زندان متروک که دیگر پلیس از ان استفاده نمی کرد ،منتقل کنند.خوشبختانه پلیس به انها اجازه استفاده نداد.((به خاطر مسائل بیمه)). و این عصبانیت زندانبان ها را بر انگیخت.در روز های بعد سختگیری به اوج خود رسید.آنها زندانیان را مجبور می کردند ساعتها شنا بروند و یا برایشان آواز بخوانند.آنها را برهنه می کردند و به تحقیرشان می پرداختند.بعد برای شکنجه،غذای آنها را به حداقل رساندند.

شب ها وقتی گمان میشد دوربین ها خاموش است و گروه آزمایش کننده دانشگاه را ترک می کردند،رفتار های سادیستی زندانبان ها به اوج می رسید.گروه آزمایش با دیدن صحنه های خشونت در نیمه شب به راستی شوکه شدند.بسیاری از شرکت کننده ها تا مدت ها از فشار روانی رنج می بردند.آزمایش در روز ششم تمام شده اعلام کردند.تقریبا تمام زندانبان ها از پایان زود هنگام آزمایش ناراحت بودند.

تجربه زندان استنفورد در رسانه ها بازتاب گسترده ای داشت.این آزمایش(( به پيروي از آزمايش ميلگرم)) به آدم ها فهماند خیلی هم به مهربانی هم امید نبندند.شهروندان بی آزارند چون دست و پایشان بسته است.کافی است کمی به آنها مجال بدهی تا وحشیانگی درون خود را آشکار کنند.

دو زندانی استنفورد در روز های اول آنچنان تحت فشار عصبی قرار گرفتند که زیمباردو بلافاصله آنها را با دو نفر دیگر جایگزین کرد.یکی از زندانی ها خود زنی کرد.یکی از شدت ترس لال شده بود ((البته معلوم شد او خودش را به مریضی زده تا از آن زندان لعنتی خلاص شود.زیمباردو او را معالجه کرد و به زندان بر گرداند.)) زندانی شماره 416 آنقدر از رفتار زندانبان ها آزرده بود که دست به اعتصاب غذا زد.او را به سلول انفرادی انداختند.بعد زندانبان ها به زندانیان گفتند اگر می خواهند زندانی شماره 416 از انفرادی آزاد شود باید همه پتو های خود را تحویل دهند.زندانیان ترجیح دادند همه پتوهای خودشان را داشته باشند و زندانی شماره 416 تا صبح از سرما بلرزد.زیمباردو از این رفتار آنقدر شوکه شده بود که شخصا وارد عمل شد و به زندانبانها گفتند زندانی انفرادی را آزاد کنند.

بعد زیمباردو به زندانیان گفت که اگر تمام در آمد خود را((روزی 15دلار)) به زندانبان ها ببخشند،همان روز آزاد می شوند.بیشترشان بلافاصله قبول کردند..زیمباردو نوار های زندان را برای پنجاه نفر از دوستانش نمايش داد.تنها يك نفر از آنان – يك زن – گفت كه اين آزمايش غير اخلاقي بوده است.٤٩ نفر ديگر يا خنديدند و يا آرزو داشتند كاش جاي زندان بانها بودند

دو ماه بعد از آزمایش،مجری برنامه تلویزیونی توانست زندانی شماره 416 )که بیش از دیگران مورد شکنجه و آزار قرار گرفته بود) و خشن ترین زندانبان (که خود را جان وین می نامید) روبروی هم قرار دهد.آنها گفتند رفتارشان آن طور بوده چون فکر می کردند از آنها چنین انتظاری می رود و قرار است کلیشه زندانیان و زندانبانها را در سینما بازی کنند.با این حال هر دو اعتراف کردند ماجرا در ابتدا با بازی کردن شروع شده و بعد این نقش انقدر درونی شده که کنترل از دستشان خارج شده است.پس از آن اریک فروم نقد تندی بر آزمایش زندان استنفورد نوشت.او گفت نتیجه زیمباردو از این آزمایش بسیار ساده انگارانه بوده است و نتایج حاصل از این زندان آزمایشگاهی را نمی توان به جامعه واقعی تعمیم داد. زیمباردو به این انتقاد ها جوابی نداد،چرا که شانس با او یار بود.چند ماه بعد از پایان آزمایش او،رسوایی های زندان های سن کوئنتین و اتیکا در آمریکا بر ملا شد.

زندانیان اتیکا در سال 1971 شورشی عظیم به راه انداختند.آنها خواستار امکانات رفاهی،حمام و امکان ادامه تحصیل بودند.شورش با حمله پلیس و کشته شدن 40 نفر پایان یافت.رسانه ها نوشتند زندانی ها در هنگام حمله گلوی گروگانها را بریده اند.اما بعد خبر رسید بیشتر گروگانها با گلوله های پلیس از پای در آمده اند.تجربه زندان اتیکا نتایج آزمایش زیمباردو را به کلی تایید کرد

آدمها وقتی اجازه بیابند هر کاری را که بخواهند انجام می دهند.یک افسر پلیس وقتی به این مقام می رسد،مکن است به راحتی سو استفاده از دیگران را آغاز کند.در واقع موقیعت است که رفتار آدمها را شکل می دهد و نه باورهای شخصی آنها.

تجربه زندان استنفورد و اتیکا و سن کوئنتین در هزاره سوم هم تکرار شد.زندان ابو غریب که در زمان رژیم صدام به زندان شکنجه مشهور بود،بعد از حمله آمریکا و سقوط صدام باز هم شکنجه گاه باقی ماند.عکس هایی که از زندانیان برهنه ابوغریب به بیرون نشت کرد،اگر چه برای روزنامه ها بسیار جنجال آفرین بود، اما خبر تازه ای در بر نداشت.سربازان آمریکایی و انگلیسی این بار در عراق به مدل میلگرم و زیمباردو تجسم بخشیده بودند.

در سال 1984 تنها 4000هزار زندانی سیاسی در این زندان کشته شده بودند و اجسادشان تحویل کارخانه های صابون سازی شده بود.اما در سال ٢٠٠٣ و ٢٠٠٤ وحشيگري تفاوتي با رژيم بعثي سابق نداشت.زندانبانها سگ ها را به جان زندانیان برهنه می انداختند.آنها را با صندلی کتک می زدند و با پوتین بر روی پاهای برهنه شان می پریدند.مردها را مجبور می کردند لباس زنانه بپوشند و از زندانیان برهنه زن و مرد فیلمبرداری می کردند.یک بار یک زندانی را روی جعبه ای قرار دادند و کیسه های ماسه روی سرش گذاشتند و به اعضای بدنش سیم وصل کردند تا ادای شوک الکتریکی را در آورد.(تکرار عینی آزمایش میلگرم در دنیای واقعی).زندانبانهای زندان ابو غریب روی بدن زندانیان دشنام می نوشتند،به گردن آنها قلاده می بستند،لامپهای شیمیایی را می شکستند و روی بدن زندانیان مایع فسفری می ریختند،روی آنها ادرار می کردند،اسلحه خود را روی شقیقه شان فشار می دادند،به آنها تجاوز جنسی می کردند.یک بار صورت یک زندانی را به دیوار کوبیدند و بعد خودشان بخیه زدند.عکس های بعدی از این هم تکان دهنده تر بود.زنها و مردهایی که کنار اجساد ایستاده بودند و عکس یادگاری انداخته بودند.

یمباردو گفت بار دیگر کسالت زندانبانها و احساس قدرت،آنها را به سوی سوءاستفاده های غیر انسانی و رفتار پورنو گرافیک سوق داده است.زندان ذاتا یک تجربه غیر انسانی است و در هر دولتی نمود پیدا کند (رژیم صدام و یا آمریکا) به سوءاستفاده خواهد انجامید.سربازان امریکایی در موقعیتی مشابه زندان استنفورد قرار گرفته بودند و طبیعی بود که دست به چنین کاری بزنند.بعد گفته شد سربازان تحت تاثیر مافوقهای خود در پنتاگون بوده اند و از دونالد رامسفلد مجوز رسمی داشته اند.تفاوتی نداشت.این مدل هم تجربه تلخ تر از میلگرم را اثبات می کرد.

زندانبانهای ابوغریب با پوشاندن سر زندانیان در یک گونی،بیش از هر چیز انسان بودن انها را انکار کرده بودند.

اگر شما بر انسانی قدرت بیابید که به خاطر لباس و یا طرز زندگی اش در زندان،شباهتی به انسان ندارد،راحت تر به رفتارهای غیر انسانی روی می آورید.

شیفتگان نازی آنچنان شیفته خون آریایی خود بودند که به راحتی یهودیان را در کوره ها می انداختند.با این همه یک سوال هنوز ذهن را می آزارد:

. اگر قدرت ذاتا فساد آور است،آیا همه ما مشغول سوءاستفاده از زیر دستان خود نیستیم؟

نوشته بزرگمهر شرف الدين. منتشر شده در شماره ١٧٧ مجله چلچراغ سال ١٣٨٤

حوزه الرضا؛ نگینی در منتهی الیه شرق عالم

2010-04-14T23:14:00.000-07:00

قطعا همه ماها خیلی وقت ها احساس کرده و دیده ایم که وجود بعضی چیزها در بسیاری از جاها نه تنها شگفت انگیز، بلکه حتی خارق العاده و باورنکردنی به نظر می آید. تصورش را بکنید که در یک بیابان خشک، ناگهان با یک چشمه آب سرد مواجه شوید! یا در یک دشت کویر ناگهان با گلی ترد و سرحال مواجه شوید، چه حسی به شما دست می دهد؟
حوزه امام رضا در مالزی، یا آنچه مالزیایی ها با لهجه درهم آمیخته خود "حوزه الرضا" می نامند، به نظر من همچون نگینی آمد که در منتهی الیه شرق عالم اندیشه و تفکر عظیمی را نمایندگی می کند. اندیشه و تفکری که از لحاظ تاریخی جایگاه چندانی در این منطقه از جهان نداشته و اکنون این حوزه به تنهایی مسئولیت توسعه، ترویج و نمایندگی آن را در این نقطه از عالم بر عهده دارد.
مالزی از جمله کشورهایی است که از لحاظ عقیدتی در سیطره اهل تسنن بوده و باوجود همه ادعاهایی که در مورد آزادی مذهب دارد، حساسیت بسیار زیادی نسبت به فعالیت سایر ادیان و فرقه های دینی و مذهبی دارد. با اینحال، مذهب شیعه از جمله مذاهبی است که به رغم دشواری های بسیار توانسته در این کشور تا حدودی جای پای خود را باز کند. در این کشور بر اساس اطلاعات رسمی و غیر رسمی نزدیک به سی هزار شیعه وجود دارد که از این میان نزدیک به 90 درصد آنها حول حوزه علمیه امام رضا (ع)، واقع در کنبگ، از توابع ایالت سلانگور این کشور گرد هم آمده اند.
حوزه علمیه امام رضا در مالزی، از سال 1383 هجری شمسی و زیر نظر "جامعه المصطفی" قم فعالیت خود را آغاز کرده و توانسته دوره های آموزشی فراوانی از جمله در زمینه های علمی، فقهی، دینی، قرآن و نیز آموزش زبان فارسی و عربی دایر کرده و تعداد زیادی از جوانان این خطه حتی از میان اهل سنت را به خود جذب کند.
بهانه ای دست داد تا به همراه جمعی از دوستان بازدیدی از حوزه داشته باشیم. واقعیت این بود که حوزه علمیه امام رضا مراسم عزاداری تدارک دیده بود که ما نیز به آن دعوت شدیم. با اینکه از کوالالامپور تا مقر این حوزه راه بسیار طولانی را سپری کردیم، اما به جد می گویم که لبخند مالایایی های شیعه که بی صبرانه منتظر ما بودند و انصافا استقبال گرمی که از ما به عمل آوردند، همه خستگی مان را از تن بدر کرد.
در حضور و بازدید دوساعته از حوزه امام رضا در روز گذشته برای اولین بار در این کشور غریب این احساس به من دست داد که در ایرانم. دیوار های داخل حوزه مزین به عکس هایی از امام خمینی (ره) و نیز آیت الله فاضل لنکرانی بود. ضمن آنکه اشعار و دستنوشته هایی از اشعار فارسی در مدح ائمه اطهار و نیز ترجیع بند معروف محتشم کاشانی "باز این چه شورش است که در خلق عالم است..... باز این چه نوحه چه عزا و چه ماتم است" بیش از هر چیز ما را به وجد در می آورد.
نکته جالب دیگر اینکه تقریبا تمامی افرادی که ما با آنها سروکار داشتیم کاملا فرهنگ ایرانی داشته و به زبان فارسی نیز مسلط بودند. من که اصلا باورم نمی شد اینجا باید با مالایی ها فارسی!! صحبت کنم. بیشتر آنها با دیدن ما به قدر خودمانی رفتار کردند که احساس کردم یک لحظه در بین خانواده ام هستم. دست دادن به سبک ایرانی، روبوسی خودمونی، و در برخی موارد نیز بوسیدن دست بزرگترهایی که همراه من بودند ، همه نشانه هایی از فرهنگ ایرانی بود که من برای اولین بار در مالزی دیدم.
محمد کامل زحیر بن عبدالعزیز که مسئولیت اداره این حوزه را بر عهده دارد، از خودش و فعالیت های این حوزه برایمان تعریف کرد. گفت حدود ده سال در حوزه های علمیه قم درس خوانده است. ازش پرسیدم که مالزی چقدر شیعه دارد؟ گفت که من به سبک خودم حساب می کنم. شش هزار مرد (مسئول خانواده) داریم که اگر ضربدر پنج کنیم، می شود سی هزار نفر. گفتم که مالایایی های که معمولا خانواده پر جمعیت دارند چرا ضربدر پنج؟ با خنده گفت که شیعیان اینجا هم مثل ایرانی ها فرزند کمتر را ترجیح می دهند. با اینحال جالب بود که این عدد همان عددی است که از طریق رسمی و غیر رسمی اعلام شده است.
محمد کامل معتقد است که روند شیعه گرایی در این کشور از چند سال پیش رو به افزایش بوده است. به وپژه از زمانی که عبدالله احمد بداوی (نخست وزیر سابق این کشور) مجوز فعالیت به گروههای دینی و مذهبی البته به صورت محدود را داد. به اعتقاد وی این حوزه تعداد زیادی از جوانان این منطقه را به خود جذب کرده و به طور مرتب و در مناسبت های مختلف همچون ایام محرم، ماه مبارک رمضان، ماههای رجب و صفر، بعثت و تولد پیامبر اکرم، ایام شب های قدر و ... برنامه های گسترده ای برگزار می کند.
ساختمان حوزه علمیه یک ساختمان چهار طبقه است که نمازخانه و کلاس های درس آن در طبقه چهار آن واقع شده است. نمازخانه کوچک آن، و تقسیم بندی زیبایی که بین قسمت زنانه و مردانه صورت گرفته بود، مرا یاد مساجد قدیمی و گلی خودمان می انداخت. به هنگام ورود ما دخترکان و پسرکان کوچک و نوجوان مشغول خواندن قرآن و اقامه نماز بودند. که پس از اتمام آن به احترام ما بلند شدند و خیلی خودمونی حال و احوال کردند.

مصاحبه ای خواندنی با خدا

2010-03-08T21:43:00.000-08:00

I dreamed I had an interview with God
در رویا دیدم که دارم با خدا مصاحبه می‌کنم
God asked
خدا از من پرسید
So you would like to interview me?
مایلی از من چیزی بپرسی؟
I said, If you have the time
من گفتم، اگر وقت داشته باشید
God smiled
با لبخندی گفت
My time is eternity
وقت من ابدی است
What questions do you have in mind for me?
چه پرسشی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟
I asked
پرسیدم
What surprises you most about human kind?
چه چیزی در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده می کند؟
God answered
خدا پاسخ داد
That they get bored with childhood
آدم ها از بودن در دوران کودکی خسته می شوند
They rush to grow up, and then
عجله دارند زودتر بزرگ شوند، و سپس
long to be children again
حسرت دوران کودکی را می خورند
That they lose their health to make money
اینکه سلامتی خود را صرف کسب ثروت می کنند
And then
و سپس
Lose their money to restore their health
ثروتشان را دوباره خرج بازگشت سلامتیشان می کنند
That by thinking anxiously about the future
چنان با هیجان و نگرانی به آینده فکر می کنند
They forget the present
که از زمان حال غافل می شوند
Such that they live in neither the present
آنچنان که دیگر نه در حال زندگی می کنند
And not the future
و نه در آینده
That they live as if they will never die
اینکه چنان زندگی می کنند که گویی هیچوقت نخواهند مرد
And die as if they had never lived
و آنچنان می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند
God's hand took mine
خداوند دستهای مرا در دست گرفت
And we were silent for a while
و ما برای لحظاتی سکوت کردیم
Then I asked
سپس من پرسیدم
As the creator of people
به عنوان خالق انسانها
What are some of life's lessons you want them to learn?
می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی را یاد بگیرند؟
God replied with a smile
خداوند با لبخند پاسخ داد
To learn they can not make any one love them
یاد بگیرند که نمیتوانند دیگران را مجبور کنند که دوستشان داشته باشند
But they can do is let themselves be loved
اما می توانند طوری رفتار کنند که محبوب دیگران شوند
To learn that it is not good to compare themselves to others
یاد بگیرند که خود را با دیگران مقایسه نکنند
To learn that a rich person is not one who has the most
یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد
But is one who needs the least
بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد
To learn to forgive by practicing forgiveness
یاد بگیرند دیگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگی
To learn that it only takes a few seconds to open profound wounds in those they love
یاد بگیرند تنها چند ثانیه طول می کشد تا زخمی در قلب کسی که دوستش دارید ایجاد کنید
But it can take many years to heal them
ولی سال ها طول می کشد تا آن جراحت را التیام بخشید
To learn that there are people who love them dearly
یاد بگیرند کسانی هستند که آن ها را از صمیم قلب دوست دارند
But simply have not yet learned how to express or show their feelings
ولی نمیدانند چگونه احساسشان را ابراز کنند
To learn that two people can look at the same thing
یاد بگیرند و بدانند دو نفر می توانند به یک موضوع واحد نگاه کنند
But see it differently
ولی برداشت آن ها متفاوت باشد
To learn that it is not always enough that they be forgiven by others
یاد بگیرند که همیشه کافی نیست همدیگر را ببخشند
But they must also forgive themselves
بلکه انسان ها باید قادر به بخشش و عفو خود نیز باشند
Thank you for your time, I said
سپس من از خدا تشکر کردم و گفتم
Is there anything else you would like your children to know?
آیا چیز دیگری هم وجود دارد که دوست داشته باشید تا آنها بدانند؟
God smiled and said
خداوند لبخندی زد و پاسخ داد
Just know that I am here
فقط اینکه بدانند من اینجا "با آنهاهستم
ALWAYS
همیشه

منبع: ناشناس

ماهاتیر محمد؛ مرد همیشه نستوه

2010-02-25T10:26:00.000-08:00

چند سال پیش که استاد بزرگوارم دکتر کاظم معتمدنژاد در کلاس های درس "مطالعات انتقادی" با آب و تاب از کوشش های رهبران جهان سوم همچون نلسون ماندلا، گاندی، آلنده، مصدق، جمال عبدالناصر، ماهاتیر محمد و.... برای سلطه زدایی از نظام روابط بین الملل و تلاش برای برقراری نظم نوین جهانی در ارتباطات جهانی سخن می گفت، هرگز باور نمی کردم که روزی با یکی از همین رهبران و درواقع آخرین بازمانده از نسل رهبران مبارز جهان سوم و یا بهتر بگویم جهان در حال توسعه خواهم نشست و رودر رو سخن خواهم گفت.

چند روز پیش فرصتی داد تا برای سومین بار در یکسال گذشته و شاید آخرین بار با ماهاتیر محمد دور یک میز نشسته و از وی سئوالاتی در مورد دغدغه های پیشینم و آنچه که آن سال ها در سر کلاس های درس دکتر معتمدنژاد برای ملکه شده بود بپرسم.

خیلی خوب و درست حدس می زدم. مثل بار اول که به دیدن او رفتم؛ بازهم به محض دیدنش به معنی واقعی کلمه جا خوردم. دیگر یقین پیداکردم که او دقیقا همان کسی است که از سالها پیش در ذهنم ملکه شده بود. مردی با قد متوسط و با اعتماد به نفس بالا، افتاده و متواضع اما محکم و استوار، خسته و نحیف از پنجاه سال مبارزه و تلاش، اما همچنان محکم و با اراده، چشمانی نافذ و بیانی بسیار صریح و باصلابت.

ماهاتیر محمد اغلب مردی عجیب و اسطوره ای می نمود. از آرمان هایش در دوران پس از استقلال و روابطش با دیگر رهبران مبارز و از نوع خود می گفت. او مرد پدیده هاست. برخلاف بسیاری از رهبران مدعی در دیگر کشورها، در هیچ دوره ای بازنمانده و درجا نزده است. نه در عصر مبارزه برای استقلال یا دوران پس از آن، نه در عصر نوگرایی و توسعه، نه در عصر جهانی سازی و اکنون نیز در حال گذار از جامعه اطلاعاتی!. بسیار به روز و صاحب خلاقیت، ابتکار و پیش بینی است.

ماهاتیر برخلاف خیلی از رهبران جهان سوم که منتظرند تا آینده برسد، خیلی زودتر آن را و اقتضائاتش را دریافته و می بیند. نا گفته نماند که 15 سال پیش برنامه سند چشم اندازه توسعه بلند مدت مالزی (Malaysia2020) را تدوین و نوشت که در سر لوحه آن آمده است: مالزی باید در سال 2020 به یکی از پیشروترین کشورهای دانش پایه، پیشرفته و پردرآمد در جهان تبدیل شود.

ماهاتیر محمد در عین امیدواری و اطمینان به آینده ای که خود و دیگر رهبران این کشورهوشمندانه برای مالزی تدوین کرده، به همه چیز انتقاد می کرد. به آمریکا و انگلیس، به روسیه و چین، به دولت های اسلامی، به رهبران فلسطینی، به اتحادیه اروپا، به ایران، و حتی به دولت خود مالزی که خود در روی کار آوردن آن دستی بسیار داشت. او انگار بیشتر نیمه خالی لیوان ها را می بیند. اما انصافا چه زیبا و منصفانه می بیند! می گوید "آنچه را که ما داریم، از آن ماست. باید برای آنچه که نداریم تلاش کرد". به همه چیز نقد داشت. البته نقدش از سر ضعف و تلاش برای سرپوش گذاشتن بر بی خردی ها و ناتوانی ها یا توجیه سازی از جنس نقد دیگر رهبران کشورهای در حال توسعه و جهان سوم نیست.

نقدش از جنس دیگری است. سازنده، دیالکتیکی و ترقیخواه است. نمی خواست چون خود نمی توانست، یا نمی تواند! توجیه کند. نمی خواهد دیگران را تخریب و از آنها پلی بسازد. در مورد آنچه که می گوید و نقد می کند، همه چیز را می بیند و می داند. علی رغم موجی از جنجال ها که همین رویه اش در این کشور و حتی در جهان ایجاد کرده، اما به ندرت کسی توانسته خلاف ادعاهایش را مستند و منطقی ثابت کند.

او منتظر نقد نقدهایش و با آنچه که من روشنگری می نامم، هست. حتی اگر تبلیغ سیاه یا خاکستری باشد. نقد را به خوبی می پذیرد و درصدد پاسخگویی به آن در اولین فرصت ممکن بر می آید. در وبلاگش عمدتا میزبان و پاسخگوی همین نقدها یا پروپاگانداهاست. مخالف و منتقد خود را خیلی زیبا همچون آینه ای می نامد که او خود را در آن می یابد. اگر نباشد چطور بفهمد که درست کار می کند یا خیر.

اگرچه به دیکتاتوری در دوران زمامداری اش متهم است، و خود را گاها طنز گونه تنها دیکتاتوری می داند که پس از کناره گیری از قدرت زندانی یا اعدام نشده است! اما از آن احساس سرخوردگی نمی کند. او از آنچه که خود "کنترل دموکراسی" نامیده و سرلوحه کارش در 22 سال زمامداری اش بوده همچنان دفاع می کند و آنرا لازمه و زمینه ساز توسعه مدنی کشوری چند نژادی، جند زبانی و چند مذهبی می داند که به معنی واقعی کلمه تازه به دوران رسیده و می بایست در دنیایی پر تلاطم و پر رقابت فرایند و پله های توسعه را یکی پس از دیگری در می نوردید.

البته شاید او چون لازم می دید، دیکتاتور مآب می نمود و شاید هم بقیه، همانطور که غربی ها با نگرانی از "ماهاتیریسم" می گویند، او را چنین می نمایانند، اما نگاهی به سرنوشت کنونی مالزی در مقایسه با دیگر کشورهای تحت سلطه خودکامگان همچون عراق، شیلی و اوگاندا حکایت از چیز دیگری دارد. چطور می توان او را که به قول هر ناظر منصف داخلی و خارجی، معمار مالزی نوین است که مالزی را از هیچ به همه چیز رساند، او را که توانست اقتصاد صد درصد وابسته و ضعیف مبتنی بر کشاورزی و دامپروری این کشور را به اقتصاد نیمه صنعتی پیشرفته و در حال گذار به اقتصاد اطلاعاتی برساند، او که توانست مالزی را از یک کشور عقب افتاده در دهه 1970 به یکی از ببرهای به شدت در حال توسعه شرق آسیا در سال 2000 تبدیل کند، او که توانست مالزی را بدون هیچ گونه استقراض خارجی و تنها با اتکاء به "مدیریت انگیزه" و مدیریت منابع داخلی به عنوان موفق ترین کشور منطقه از بحران عظیم مالی سال 1997 عبور دهد، او که توانست مالزی را از کشوری که ایران تا قبل از انقلاب اسلامی حاضر به تاسیس سفارتخانه در آن نبود به یک کشور مدرن که اکنون سالانه 23 میلیون جهانگرد دارد، چهار میلیارد یورو تجهیزات الکترونیکی به آلمان! صادر می کند، صادرات تنها "دستکش آشپزخانه اش" به چهار میلیارد دلار می رسد، بزرگترین و بهترین فرودگاه جهان در آن واقع است و... و.... و بالاخره او که زمانی آرزوی داشتن شهری همچون تهران را داشت، اما اکنون تهران ها دارد! در ردیف صدام حسین، پینوشه و موگابه قرار داد.

او زبان برقراری ارتباط با ملتش و همه نسل ها را خوب می داند. با وجود کهولت سن، مخاطبانشان همیشه نسل جوان و رو به ترقی این کشور است. در فراخوان هایش اغلب جوانان و نسل روشنفکر این کشور لبیک می گویند. زمانی که عبدالله احمد بداوی، نجیب تون رزاق و دیگر رهبران فعلی این کشور به از دست دادن فضای مجازی برای برنامه های انتخاباتی خود اذعان می کنند، ماهاتیر وبلاگ شخصی اش در هفته میزبان بیش از یک میلیون نفر بود!

آری او به واقع تمام ویژگیهای یک رهبر کامل، روشن بین، دور نگر و مدرن را دارا بوده وهست. او زمانی که در اوج قدرت بود، با دور اندیشی تمام رهبرانی (همچون بداوی، نجیب رزاق و محی الدین یاسین و....) در دامن خود پرورش داد که اکنون مالزی می تواند کم و بیش به آنها تکیه کند. مالزی اکنون بر خلاف بسیاری از کشورهای همسطح و هم رده خود که تنها دو یا سه دهه پس از استقلال با قحط الرجالی مواجه و به سمت اضمحلال پیش می روند، رهبرانی پرورش یافته دارد که می توانند با اطمینان ادامه دهنده همان راهی باشند که پیشینیانشان با روشن بینی برای این ملت ترسیم کرده اند.

البته ماهاتیر تنها یک رهبر مالزیایی نیست. در آن سوی مرزها، اندونزیایی ها، فیلیپینی ها، تایلندی ها، و حتی سنگاپوری ها همه حسرت رهبرانی همچون او را می خورند که می توانستند کشور آنها را نیز از ورطه بحران های پی درپی سیاسی و اقتصادی، دسیسه های خارجی و وابستگی به خارج رهانیده و در یک کلام استقلال آنها را تا مدت ها تضمین کند. ژاپنیها، چینی ها، ایرانیها، پاکستانی ها و اعراب وی را به نیکی می شناسند. غربی ها نیز و بویژه بیل کلینتون، ال گور و تونی بلر او و توانمندیهایش و هوش اعوجاج انگیزش را به خوبی می شناسند و خوب نیز به یاد دارند! کمتر رهبر بلند پایه سیاسی حاضر است به مالزی سفر کرده، اما دستکم یکبار با ماهاتیر دیدار نداشته باشد. بسیاری نیز دستاوردهای سفر ماهاتیر به هر کشور خارجی را حتی در حال حاضر بسیار پربارتر و پر ثمرتر از نخست وزیر و دیگر رهبران در قدرت این کشور می دانند.

ماهاتیرهمچنان فرمان اصلی جهت دهی مالزی را در دست دارد. او راهنما و نظاره گر خوب، تیز بین و نکته سنجی برای هدایت این ملت در بزنگاه های تاریخی و مواقع سخت و دشوار است. او جهت ها را خوب می شناسد، توطئه ها را خوب تشخیص می دهد و به موقع زبان به سخن می گشاید. مالزیایی ها کنون می توانند اطمینان خاطر داشته باشند که در سایه رهبری همچون ماهاتیر، کشورشان از گزند هر حادثه و توطئه ای مصون خواهد بود. او نیز می تواند، هر چند با کمی دلهره و نگرانی!، اطمینان داشته باشد که کشورش در سایه رهبرانی که خود پرورش داده، آرمان اصلی ملتش، استقلال، آزادی و سربلندی را هرچند همراه با فراز و نشیب دنبال کرده و به سرانجام خواهند رساند.

او هم اکنون و همه روزه از طبقه 86 برج های دوقولو پتروناس با چشم اندازی وسیع و بسیار دیدنی شهر مدرن کوالالامپور به همراه برج های سر به فلک کشیده آن را به عنوان تنها بخشی از حاصل یک عمر مبارزه، تلاش و برنامه ریزی خود به نظاره می نشیند و بی صبرانه انتظار سال 2020 را می کشد تا مالزی را در اوج و به عنوان یکی از چند کشور اول دنیا! و نه منطقه ببیند। ان شاء الله خدایش عمر دهد.

لینک دیدار با ماهاتیر محمد را در اینجا ببینید

آزادی بیان: افسانه یا واقعیت

2010-01-28T23:49:00.000-08:00

در مورد "آزادی بیان"، فلسفه، تاریخ و ادبیات طولانی آن که از قرن هفدهم و هجدم میلادی همراه با جان میلتون و جان لاک در کتاب مشهورش "نامه ای در باب آزادی" در انگلیس رواج یافت، مطالب زیادی گفته شده و باوجود گذشت سه قرن از آن زمان، این موضوع همچنان اگر نه به عنوان یگانه نماد مدرینته، بلکه به عنوان یکی از مهمترین آنها در تاریخ معاصر جهان بویژه در جهان غرب و کشورهای مدعی مهد تمدن همچنان مدعیان پروپا قرصی دارد.

در این میان، از آنجایی که موضوع "آزادی بیان" علی الظاهر غربی است و غربی ها خود را پرچمدار و مدعیان اصلی آن می دانند، چنین پنداشته می شود که کشورهای آنها مهد آزادی بوده و همه نوع آزادی از جمله آزادی بیان در آنها رعایت می شود و از سوی دیگر در سایر کشورها از جمله کشورهای جهان سوم و در حال توسعه آزادی وجود ندارد و چه بسا قطعنامه ها، اتهامات، تحریم ها، تبلیعات سیاه و ....... که از بایت همین نبودن آزادی بر آنها تحمیل نمی شود.

طرفه آنکه ما هم بر اساس آنچه که تاکنون در متون درسی و دانشگاهی به ما آموزانده اند، آنرا یاد گرفته و پذیرفته ایم که مثلا در غرب به عنوان مثال فرانسه، آمریکا، انگلیس، هلند و .... آزادی بیان هست. اما در کشورهای ما و امثال ما نه تنها آزادی بیان وجود ندارد، بلکه با اصل آنهم مخالفیت می شود.

اما چند روز پیش اتقاقی رخ داد که دستکم برای من موضوعیت "آزادی بیان" و معیارها و ملاک های آن در آمریکا به عنوان اصلی ترین مدعی "مهد آزادی" را زیر سئوال برده و به تفکر واداشت و آن واکشنی بود که از سوی برخی از اتباع آمریکایی در کنفرانس "آنرژی هسته ای آسیا-2010" در هتل شانگریلای مالزی روی داد.

در این کنفرانس حدود 10 کارشناس نه چندان بلند پایه آمریکایی از بخش های مختلف انرژی و صنعت حضور داشتند و من و چند تن از همکاران رسانه ای ام نیز بر حسب روال همیشه در این طور کنفرانس ها، حضور داشتیم. از باب تعامل با چند تن از این آمریکایی ها شروع به صحبت کردیم و پس از ارائه کارت شناسایی، از آنها در خواست کارت معرفی کردیم که در کمال تعجب با اظهار اینکه که دولت آمریکا ما را از مصاحبه با رسانه های ایران منع کرده است، از مصاحبه که هیچ، بلکه از ارائه کارت معرفی نیز خودداری کردند.

اما از همه اینها جالبتر، رفتار یکی دیگه از کارشناسان انرژی یک کمپانی آمریکایی حاضر در این کنفرانس بود که در ابتدا خیلی عادی و با اعتماد به نفس بالا به معرفی خود پرداخت و با ارائه کارت معرفی خود، چند سئوالی نیز به دوستان ما در مورد وضعیت انرژی در جهان، وضعیت نفت و گاز ایران و طبق معمول روابط ایران و آمریکا چند جمله ای که هیچ بوی سیاسی نیز نداشت، گفت.

اما هنوز چند دقیقه ای از پایان این گفتگوی مختصر و خداحافظی ما با او نگذشته بود، که دیدیم سراسیمه در سالن کنفراس به دنبال ماست و پس از پیدا کردن ما با خواهش و تمنا از ما خواست تا کارت وی را پس داده و به هیچ عنوان از عکس و مصاحبه وی در جایی استقاده نشود!!!

در مورد اینکه در این چند لحظه دقیقا چه گذشت و همکارانش به وی چه گفته بودند که این چنین پرشان شده بود، الله اعلم. اما پاسخی که ما در مورد چرایی این رفتار شنیدیم این بود: تو رو به خدا کارتم را بده و از عکس و مصاحبه ام استفاده نکن. اگر شما عکس و مصاحبه مرا چاپ کنید، و در آمریکا این مصاحبه شناسایی شود، دردسرهای زیادی برایم ایجاد خواهد شد. دولت ما گفته در این زمینه با ایرانی ها ابراز نظر نکنید. خواهش می کنم کارتم را بده!!

البته بدیهی است که تمامی کشورها مقامات بلندپایه نظامی و امنیتی خود را عموما از انجام مصاحبه با رسانه ها منع می کنند و اندک مصاحبه هایی هم که انجام می دهند، غالبا فرمالیته و از پیش تعیین شده است، اما منع چند کارشناس عادی که مثل سایر کارشناسان کشورهای دیگر و بدون هیچ گونه تشریفاتی در این کنفرانس شرکت کرده بودند، از انجام مصاحبه و حتی ارائه کارت شناسایی به رسانه ها خارجی ولو دشمن درجه یک چه معنایی جزء نقض آشکار "آزادی بیان" از سوی دولت آمریکا، آنهم از نوع دموکرات آن می تواند داشته باشد.

و این بود نمونه ای از تجلی "آزادی بیان" ، آنهم در سرزمینی که قانون اساسی آن همه آزادی ها را تضمین کرده و از آن مهمتر در بند دیگری از همین قانون با دوراندیشی خاصی راه را بر هرگونه تغییر یا نقض بندهای مربوط به "آزادی" بسته است.

تاکید مجدد ماهاتیر محمد بر ادعای خود مبنی بر نمایش بودن حادثه 11 سپتامبر

2010-01-22T23:56:00.000-08:00

ماهاتیر محمد در حالی که اظهارات اخیرش مبنی بر نمایشی بودن حادثه 11 سپتامبر موجی از انتقادات داخلی و خارجی علیه وی راه انداخته است، بار دیگر بر ادعای خود تاکید و واقعه 11 سپتامبر را نمایشی و صحنه سازی خود آمریکایی ها دانست.
ماهاتیر محمد در گفتگو با خبرنگاران افزود: اظهارات وی در مورد نمایشی بودن حادثه 11 سپتامبر مستند و بر اساس شواهد موثق در این رابطه می باشد و در این زمینه نیازی به خودنمایی نمی بیند.
نخست وزیر پیشین مالزی با اشاره به اینکه وی به همراه یک تیم قوی از کارشناسان و همفکران خود یک فیلم سه ساعته در مورد این حادثه را بازبینی کرده و به این نتیجه رسیده است که فروپاشی برج های تجارت جهانی و کشته شدن بیش از سه هزار نفر در این دو برج نمی تواند تنها ناشی از برخورد دو هواپیما با آنها باشد.
ماهاتیر محمد در ادامه با تاکید بر این که چهار تروریست عرب نمی توانند چنین واقعه بزرگی را طراحی و به اجرا در بیاورند، به مذاکرات خود با یک شاهد عینی که از نزدیک حادثه 11 سپتامبر را مشاهده و نقش زیادی نیز کمک رسانی به مصدومان این دو برج داشته اشاره و تصریح ساخت که قبل از برخورد هواپیماها با این دو برج انفجار مهیبی در آنها روی داده است.
وی می افزاید: بسیاری از مردم آمریکا و حتی افکار عمومی جهان نسبت به امکان سقوط دو برج مرکز تجارت جهانی در نیویورک در اثر برخورد هواپیماها شک دارند و عوامل دیگر را در تخریب کامل این دو برج موثر می دانند.
این سیاستمدار کهنه کار مالزیایی همچنین در آخرین پستی که در وبلاگ خود قرار داده، ضمن رد انتقادهای صورت گرفته از وی به خاطر بیان این اظهارات می نویسد: پخش سانسور نشده فیلم سه ساعته ساخته شده از این واقعه از رسانه های دیداری و شنیداری جهان به خوبی پرده از این برنامه از پیش صحنه سازی شده برداشته و می تواند کمک زیادی به روشنگری افکار عمومی در این زمینه بکند.
گفتنی است اظهارات اخیر ماهاتیر محمد در مورد حادثه 11 سپتامبر موجی از انتقاد و جنجال علیه وی و نیز تبعات منفی آن علیه منافع ملی این کشور بویژه در ارتباط با آمریکا به راه انداخته است.
روزنامه استار، چاپ مالزی، در این زمینه به نقل از رییس مرکز مطالعاتی مرداکا مالزی می نویسد: ابراز چنین عقایدی در حالی که مالزی با مسایل داخلی و تنش های قومی درگیر است نادرست است.
به گفته ابراهیم صوفیان، این گونه اظهارات نه تنها کمکی به بهبود جایگاه و تصویر مالزی نزد افکار عمومی جهان نخواهد کرد، بلکه همچنین حساسیت هایی علیه کشور ایجاد خواهد کرد.
پایگاه اینترنتی مالیزیا اینسایدر نیز در این زمینه به نقل از"لیم کیت سیانگ" مشاور حزب اپوزیسیون "داپ" می نویسد که اگر ماهاتیر محمد همچنان نخست وزیر این کشور بود با این صحبت های خود باعث ایجاد تنشی بین المللی زیادی بین مالزی و آمریکا می شد.
به نوشته این پایگاه خبری، این اظهارات در عین حال مشکلاتی برای دولت "نجیب رزاق" نخست وزیر این کشور که برای بهبود روابط مالزی با آمریکا تلاش می کند، ایجاد خواهد کرد.
این درحالی است که برخی از رسانه های اپوزیسیون مالزی نیز اظهارات اخیر ماهاتیر محمد در مورد حادثه 11 سپتامبر را در چارچوب اختلافات داخلی دنبال کرده و معتقدند ماهاتیر محمد خود نیز از همین شیوه برای کنار زدن اپوزیسیون از صحنه سیاسی این مالزی استفاده می کرده است.
پایگاه اینترنتی مالیزیا کینی در این زمینه می نویسد: نکته قابل توجه در اظهارات اخیر ماهاتیر محمد در مورد حادثه 11 سپنامبر این است که اگر این واقعه یک برنامه از پیش طراحی شده از سوی خود آمریکا است، اتهام فساد اخلاقی علیه انور ایراهیم، رهبر اپوزیسیون مالزی، که در نهایت منجر به برکناری وی از سمت معاونت نخست وزیری و نیز زندانی شدن وی شد، نیز یک برنامه از پیش تعیین شده از سوی شخص ماهاتیر محمد بوده است.

استفاده جوانان مالزیایی از فیس بوک برای افزایش اتحاد و یکپارچگی در بین مردم این کشور

2010-01-11T23:35:00.000-08:00

به دنبال بروز برخی تنش ها بین پیروانه ادیان مختلف در مالزی، بویژه بین مسلمانان و مسیحیان این کشور، جوانان مالزیایی با استفاده از شبکه اجتماعی فیس بوک مردم این کشور را به اهداء گل به یکدیگر برای ارتقاء اتحاد و یکپارچگی و جلوگیری از هرگونه تنش بیشتر فراخواندند.

روز شنبه گذشته مردم مالزی به فراخوان جوانان این کشور از طریق شبکه فیس بوک پاسخ مثبت داده و با حضور در خیابانهای کوالالامپور، از جمله خیابان بوکیت واقع در کوالالامپور، به توزیع گل بین یکدیگر پرداختند.

حضور مردمی بویژه از اقوام و نژادهای مختلف در پاسخ به این فراخوان صحنه های زیبایی از تلاش جوانان نوگرای این کشور برای عبور از این بحران به نمایش گذاشته بود.

گفتنی است به دنبال حکم دادگاه عالی مالزی مبنی بر مجاز دانستن حق استفاده از لفظ جلاله "الله" توسط مسیحیان، مسلمانان این کشور خشمگین شده و تاکنون چندین تظاهرات و تجمع در مناطق مختلف این کشور برپا کرده اند.

بر اساس گزارش رسانه های مالزیایی، تاکنون نزدیک به 10 کلیسا و چند مسجد بر اثر ناآرامی های پس از صدور این حکم با مواد آتش زا مورد حمله قرار گرفته و به آتش کشیده شده است.

در حالی که دولت این کشور از کنترل خشم و تحرکات ناشی از ناآرامی های اخیر عاجز مانده است، جوانان این کشور با تشکیل یک جنبش اجتماعی عظیم ابتکار عمل برای بازگرداندن آرامش به کشور را در دست گرفته و در این راستا از شبکه های اجتماعی همچون فیس بوک بیشترین بهره را می برند.

مالزي در اوج بحران مالی هم رکورد شکست

2010-01-09T01:23:00.000-08:00

وزارت توریسم مالزی اعلام کرد که شمار گردشگران وارد شده به این کشور در طول سال 2009 ميلادي به بيش از 23 ميليون 650 هزار نفر رسيد که اين ميزان در مقايسه با سال 2008 یک میلیون و 600 هزار نفر افزايش نشان مي دهد.

شمارش گردشگران بازدید کننده از مالزی در سال 2009 در حالی از مرز 23 میلیون و 500 هزار فراتر رفته که دولت این کشور به دلیل بحران مالی و نیز شیوع آنفلوآنزای خوکی سقف برنامه های خود برای جذب گردشگر خارجی را به زیر 20 میلیون نفر کاهش داده بود.

"ان جي ين ين" وزير گردشگري مالزي گفت: در آينده با افزايش کيفيت و کميت خدمات گردشگري خصوصا در زمينه سرويس تاکسي و حمل و نقل گردشگران، نرخ هاي بهتر هتل ها و نيز بهبود رفتار و قابليت اعتماد به ميزبانان بخش گردشگري اين رکورد باز هم شکسته خواهد شد.

در سال 2009 ميلادي بيشترين شمار گردشگر وارد شده به مالزي از مبداء کشورهاي سنگاپور، اندونزي، تايلند و چين بوده است.

همين گزارش بيشترين رشد در ميزان گردشگر وارد شده به مالزی را ايران ذکر مي کند که در سال 2009 به ميزان 9/60درصد نسبت به سال قبل از آن افزايش نشان مي دهد.

وزير گردشگري مالزي دستيابي به رکورد جديدي براي ورود گردشگر به اين کشور را خصوصا با توجه به شيوع همه گيري آنفلوآنزاي خوکي و نيز وضعيت رکود مالي موجود در جهان موفقيتي بزرگ براي صنعت توريسم مالزي عنوان کرد.

ادامه جنجال بر سفر لفظ جلاله "الله" در مالزی و راهکار ماهاتیر محمد

2010-01-05T20:42:00.000-08:00

نخست وزیر پیشین مالزی با تاکید براینکه مسیحیان از لفظ جلاله "الله" برای ترویج ایمان مسیحی در بین مسلمانان استفاده می کنند، خاطرنشان ساخت که مسیحیت نیازی به استفاده از لفظ جلاله "الله" ندارد.

ماهاتیر محمد در وبلاگ شخصی خود با اشاره به اختلافات پیش آمده در این کشور بر سر استفاده از لفظ جلاله "الله" توسط مسیحیان نوشت: لفظ جلاله "الله" نه در تورات که به زبان عبری است، و نه در انجیل به زبان های لاتین و اروپایی به هیچ عنوان به کار نرفته است.

به گفته مهاتیر محمد، واژه God در یهودیت به معنی "یهو"، خدای یهودی، و در انجیل نیز که این کلمه با عیسی یکسان دانسته شده است، بنابراین در هیچکدام واژه جلاله "الله" بکار نرفته است.

وی می افزاید: مسیحیان مالزی به منظور توضیح و ترویج ایمان مسیحی در بین مسلمانان واژه God را به "الله" ترجمه می کنند تا به نظر آنها آشنا بیاید، در حالی که ترجمه آن به "الله" از لحاظ معنی و مفهومی کاملا اشتباه است.

نخست وزیر پیشین مالزی ادامه داد: ترجمه دقیق واژه God به زبان مالایی که همان معنا و مفهوم دینی God را برساند، واژه توهان (Tuhan) است و نه لفظ جلاله "الله".

ماهاتیر محمد در مورد دلایل مخالفت خود با استفاده مسیحیان این کشور از لفظ جلاله "الله" می افزاید: واژه "الله" در اسلام از لحاظ معنی و مفهومی بسیار متفاوت از واژه God در مسیحیت است چراکه در اسلام، "الله" به معنی یکتا و یگانه است که نه متولد شده و نه زاد و ولد می کند و نه فوت کرده است.

این درحالیه است که در مسیحیت از یکسو God با عیسی یکسان دانسته شده و از سوی دیگر درقضیه "تثلیث" ایمان مسیحیان، آنها معتقد به خدای پدر (God the Father)، خدای پسر (God the Son) و روح القدس (Holy Ghost) هستند. کما اینکه در برخی از اعتقادات مسیحی نیز گفته شده که God فوت کرده است.

بنابر این، با توجه به برداشت مسیحیان از واژه God، قطعا اگر این واژه به "الله" ترجمه شود، موجب خشم و انزجار مسلمانان خواهد شد چراکه برداشت آنها از لفظ جلاله "الله" اساسا متفاوت است.

وی با اشاره به سابقه حضور مسیحیان در این کشور افزود: هرگز در این کشور شنیده نشده که مسیحیان مالزی زمانی که به زبان مالایی در مورد God صحبت می کنند، از لفظ جلاله "الله" استفاده کنند. بنا براین چرا حالا به آن نیاز پیدا کرده اند!؟

نخست وزیر اسبق و کهنه کار مالزی در بخش دیگری از نوشته خود در عین حال به دولت این کشور هشدار داد که این موضوع یک موضوع بسیار حساس است که تنها با درایت و هوشمندی می توان آنرا جل و فصل کرد نه از طریق قانون و دادگاه.

گفتنی است در قانون اساسي مالزي استفاده از لفظ جلاله "الله" تنها منحصر به مسلمانان بوده و پیروان ساير اديان حق استفاده از آن بويژه براي تبليغ دين خود در بين مسلمانان را ندارند.

بر اساس همين بند از قانون اساسي، وزارت کشور مالزي به شدت به اعمال اين قانون پرداخته به طوري که به استناد آن، نشريه چهار زبانه هرالد متعلق به اقليت کاتوليک اين کشور را به دليل استفاده از لفظ جلاله "الله" در ترجمه مالایی خود متوقف کرد.

وزرات کشور مالزي همچنين در آبان ماه گذشته نيز بيش از 15 هزار کتاب انجيل که از کشور اندونزي وارد اين کشور شده بود را به دليل استفاده از لفظ جلاله "الله" توقيف و از فروشگاه ها و کتابخانه هاي اين کشور جمع آوري کرد.

با اين حال و با شکايت اقليت مسيحي اين کشور از اين بند قانون اساسي مالزي و بويژه پيگيري هاي نشريه هرالد، دادگاه عالي مالزي سرانجام پس از بررسي هاي طولاني هفته گذشته راي به لغو اين حکم داد و ساير اقليت هاي ديني را نيز براي استفاده از لفظ جلاله "الله" مجاز دانست.

بر اساس راي دادگاه عالي اين کشور، ممنوعيت استفاده از لفظ جلاله "الله" توسط غيرمسلمانان تنها به منظور جلوگيري از ترويج دين آنها در بين مسلمانان بوده و لذا آنها مي توانند از اين لفظ در بين خود و حتي در نشريات خود استفاده کنند.

در عين حال صدور حکم دادگاه عالي مالزي در مورد استفاده از لفظ جلاله "الله" توسط غيرمسلمانان جنجال زيادي در بين احزاب و گروه هاي سياسي اين کشور و نيز مسلمانان ايجاد کرد. به طوریکه روز شنبه گذشته ده ها تن از مسلمان معترض اين کشور با حمل پلاکاردها و دست نوشته هايي در مقابل دادگاه عالي اين کشور تجمع کرده و با سردادن شعارهايي عليه دادگاه عالي اين کشور خواستار لغو اين حکم شدند.

به دنبال این اعتراضات، نحیب تون رزاق، نخست وزیر و محی الدین یاسین، معاون نخست وزیر مالزی نیز از مردم و بويژه احزاب اسلامگراي اين کشور خواست تا ضمن حفظ آرامش به دولت اجازه دهند تا اين مساله را در فرصت مناسب و از طريق ارائه دادخواست به دادگاه عالي اين کشور حل و فصل کند.

سمينار بين المللي مسائل و چالش هاي استفاده از فناوري اطلاعات و ارتباطات در توسعه برگزار شد

2009-11-19T00:46:00.000-08:00

اولين سمينار بين المللي مشترک ايران و مالزي در مورد "مسائل و چالش هاي استفاده از فناوري نوين اطلاعات و ارتباطات، تبادل تجربيات در استفاده از آي.سي.تي در برنامه هاي توسعه" در مالزي برگزار شد.

در اين سمينار استادان و محققاني از دانشگاه يو.پي.ام (UPM) و يو.کي.ام (UKM) مالزي و نيز دانشگاه علامه طباطبايي و دانشگاه تربيت معلم ايران به ارائه مقالات و تحقيقات خود در مورد جايگاه و نقش فناوري اطلاعات و ارتباطات در برنامه هاي توسعه ايران و مالزي پرداختند.

بنا به اين گزارش، مهمترين چالش هاي ناشي از ظهور فناوري اطلاعات و ارتباطات در کشورهاي اسلامي، الگوهاي کاربردي آ.سي.تي در جوامع مختلف، نقش آي.سي.تي در توسعه روستايي و شهري، لزوم آموزش و فرهنگ سازي در مورد استفاده از فناوري هاي نوين و نيز اهميت آ.سي.تي در آموزش از راه دور از جمله محورهايي بود که در اين سمينار مورد بحث و بررسي قرار گرفت.

دکتر عباس قنبري مسئول برگزاري اين سمينار علمي و دبير انجمن علمي "ارتباطات و فناوري اطلاعات" دانشجويان ايراني مقيم مالزي گفت: در اين سمينار يک روزه، اساتيد و محققان شرکت کننده بيشتر به بررسي جايگاه ارتباطات و فناوري اطلاعات در برنامه هاي توسعه بلند مدت دو کشور شامل برنامه چشم انداز توسعه بيست ساله ايران و نيز ماليزيا 2020 پرداخته و بحث هاي بسياري خوبي در مورد تجارب دو کشور در اين زمينه صورت گرفت.

به گفته وي در حاشيه اين سمينار نيز چند ديدار دوجانبه بين هيات اعزامي از دانشگاه علامه طباطبائي به سرپرستي دکتر عزت الله سام آرام با مسئولين دانشگاه يو.پي.ام، از جمله رئيس دانشکده ارتباطات وزبان هاي خارجي اين دانشگاه، رئيس موسسه تحقيقات اجتماعي و نيز رئيس مرکز توسعه و ترويج دانشگاه يو.پي.ام برگزار شد.

به گفته دکتر قنبري، در اين ديدارها دو طرف در مورد چشم انداز همکاري هاي علمي دو دانشگاه علامه طباطبايي و دانشگاه يو.پي.ام مالزي در قالب برگزاري سمينارها و کارگاه هاي آموزشي مشترک، تبادل استاد و دانشجو، ارائه فرصت هاي مطالعاتي به اساتيد دو دانشگاه، انجام تحقيقات مشترک بين دانشگاهي و نيز فراهم ساختن زمينه امضاي تفاهم تفاهم نامه همکاري بين اين دو بحث و تبادل نظر کردند.

همچنين دکتر سام آرام، رئيس دانشکده علوم اجتماعي و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي در ديدار با رئيس مرکز تحقيقات اجتماعي دانشگاه يو.پي.ام وعده داد تا دومين سمينار بين المللي مسائل و چالش هاي استفاده از فناوري اطلاعات و ارتباطات در توسعه را سال آينده با همکاري دانشگاه هاي دو کشور در دانشگاه علامه طباطبايي برگزار کند.

گفتني است اولين سمينار "مسائل و چالش هاي استفاده از فناوري نوين اطلاعات و ارتباطات: تبادل تجربيات در استفاده از آي.سي.تي در برنامه هاي توسعه" به همت انجمن علمي "ارتباطات و فناوري اطلاعات" دانشجويان ايراني مقيم مالزي و با همکاري دانشگاه علامه طباطبائي و نيز دانشگاه يو.پي.ام مالزي (UPM) و حمايت رايزني علمي و سرپرستي دانشجويان ايران در جنوب شرق آسيا برگزار شد.

سنگاپور کمترين و ايران بيشترين تعطيلات رسمي را در جهان دارند

2009-10-25T23:15:00.000-07:00

در بين کشورهاي مختلف، سنگاپور با 11 روز تعطيلات رسمي، کمترين ميزان تعطيلات عمومي و ايران با 30 روز بيشترين تعطيلات در تقويم رسمي خود را در اختيار دارند.

پايگاه اينترنتي ماليزيا اينسايدر در این زمینه نوشت: در حالي که سنگاپور در رده بندي هاي مختلف جهاني از جمله تجارت، ميزان درآمد و توليد ناحالص ملي همواره در رده هاي اول قرار دارد، اما اين کشور در بين کشورهاي مختلف جهان از کمترين ميزان تعطيلات رسمي برخوردار است.

در اين گزارش همچنين خاطرنشان شده که ايران با 30 روز تعطيلي رسمي بيشترين ميزان تعطيلات رسمي در جهان را دارد.

بنا به اين گزارش، در بين 195 کشور جهان تنها 50 کشور در مقايسه با ديگر کشورها از تعطيلات کمتري برخوردارند که در بين آنها نيز کمترين ميزان تعطيلات رسمي 17 روز است.

اين گزارش در ادامه مي افزايد: به طور مثال در منطقه آسيا ژاپن 17 روز، هنگ کنگ 18 روز و جمهوري خلق چين 22 روز تعطيلي رسمي دارند.

برای اولین بار یک زن به عنوان مدیر کل یونسکو انتخاب شد

2009-10-17T01:00:00.000-07:00

برای اولین بار یک زن به عنوان مدیر کل سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) انتخاب شد. در نشست روز پنج شنبه اعضای مجمع عمومی این سازمان داشتند، خانم ارینا بوکووا از کشور بلغارستان به عنوان دبیر کل جدید این سازمان انتخاب شد.

ارینا بوکووا قبل از این سفیر بلغارستان در فرانسه و نیز نماینده دائم این کشور در یونسکو بوده است.

The 35th Session of the General Conference today elected Irina Bokova of Bulgaria as the tenth Director-General of UNESCO. The investiture will take place in a ceremony in Room I in the afternoon of Friday 23 October 2009, when Irina Bokova will become the first woman to hold the post since the foundation of the Organization in 1945.Contiue

آماری جالب و خواندنی از پراکندگی شیعیان در نقاط مختلف جهان

2009-10-09T22:43:00.000-07:00

مرکز تحقیقات "پیو" وابسته به "مجمع دین و زندگی اجتماعی پیو (Pew)" در آخرین گزارش میدانی خود در مورد جمعیت مسلمانان ، تعداد کل شیعیان جهان را بین 154 تا 200 میلیون نفر اعلام کرده که این میزان معادل 10 تا 13 درصد کل جمعیت مسلمانان جهان می باشد.

بر طبق این گزارش بین 68 تا 80 درصد شیعیان جهان در چهار کشور ایران، پاکستان، هند و عراق زندگی می کنند که در این بین ایران با 66 تا 70 میلیون شیعه معادل 37 تا 40 درصد کل شیعیان جهان را در خود جا داده است.

بر طبق این گزارش همچنین کشورهای پاکستان نیز بین 17 تا 26 میلیون شیعه، هند بین 16 تا 24 میلیون شیعه و عراق نیز بین 19 تا 22 میلیون شیعه در خود جای داده اند.

در این گزارش همچنین از کشورهای ترکیه، یمن، آذربایجان، افغانستان، سوریه، عربستان سعودی، لبنان، نیجریه و تانزانیا به عنوان کشورهای دارای جمعیت شیعه بیش از یک میلیون نفر نام برده می شود.

بر طبق آمار منتشر شده در این گزارش در چهار کشور ایران، آذربایجان، بحرین و عراق شیعیان اکثریت کل جمعیت کشور را تشکیل می دهند.

آمار جالب از تعداد و پراکندگی جغرافیایی مسلمانان در سراسر جهان

2009-10-08T20:02:00.000-07:00

روزنامه نیو استریتز تایمزچاپ مالزی در گزارشی از تعداد پیروان دین اسلام نوشت که یک میلیارد و 570 میلیون نفر مسلمان در جهان وجود دارد که این تعداد مسلمان، اسلام را پس از مسیحیت با 2 میلیارد و یکصد میلیون پیرو، در رده دوم بزرگترین ادیان جهان قرار می دهد

بر طبق این گزارش و بر اساس تحقیقی که در طی سه سال گذشته صورت گرفته، جمعیت مسلمانان جهان در حال حاضر بالغ بر یک میلیارد و 570 میلیون نفر است و این بدین معنی است که از هر چهار نفر یک نفر مسلمان است।

"آمانی جمال" یک استاد علوم سیاسی دانشگاه پرینستون بعد از مطالعه این گزارش اعلام کرد که این گزارش ایده کلی "همه مسلمانان عرب هستند و همه عرب ها مسلمان هستند" را باطل می کند.

مقامات پیو (PEW) که کار دشوار تعیین تعداد مسلمانان جهان در 232 کشور و سرزمین را انجام داده اند از روش های گوناگون تجزیه و تحلیل گزارشات سرشماری، جمعیت شناسی و بررسی های جمعیتی استفاده کرده اند.

برخی از نتایج جالب این گزارش به شرح زیر می باشد:

· تعداد مسلمانان آلمان از لبنان، چین از سوریه، روسیه از مجموع کشورهای اردن و لیبی و اتیوپی از افغانستان بیشتر است.

· دو سوم کل مسلمانان جهان در 10 کشور زندگی می کنند: شش کشور آسیایی (اندونزی، پاکستان، هند، بنگلادش، ایران و ترکیه) و 4 کشور آفریقایی (مصر، الجزایر، مراکش و نیجریه).

· اندونزی با 203 میلیون مسلمان معادل 13 درصد کل جمعیت مسلمانان جهان را داشته و پرجمعیت ترین کشور اسلامی است.

· جمعیت مسلمانان اروپا 38 میلیون نفر است که 5 درصد کل جمعیت قاره اروپا می باشد.

· آلمان با 4 میلیون مسلمان دارای بزرگترین جمعیت مسلمانان اروپا است.

· بیش از نیمی از 4 میلیون و ششصد هزار مسلمان ساکن در قاره آمریکا در ایالات متحده آمریکا زندگی می کنند و 700 هزار نفر نیز در کانادا.

· 20 درصد کل جمعیت مسلمانان جهان در خاورمیانه و شمال آفریقا و بیش از 60 درصد کل مسلمانان جهان در قاره آسیا زندگی می کنند.

· در میان کشورهای اسلامی، افغانستان کشوری است که بیشترین جمعیت آنها مسلمان هستند. در این کشور 7/99 درصد مردم مسلمانان و تنها ३ دهم درصد آن غیر مسلمان هستند.

· حدود 317 میلیون مسلمان معادل یک پنجم کل جمعیت مسلمانان در کشورهایی زندگی می کنند در آن اقلیت هستند و اسلام دین اصلی آن کشور نیست.

· سه چهارم اقلیت های مسلمان جهان در پنج کشور ساکن هستند: هند (161 میلیون)، اتیوپی (28 میلیون)، چین (22 میلیون)، روسیه (16 میلیون) و تانزانیا (13 میلیون).